تاثیر اعتمادبه نفس تحصیلی بر عملکرد آموزشی دانش آموزان

اعتمادبه نفس تحصیلی به عنوان یکی از سازه های مهم روان شناسی تربیتی، نقش بسزایی در چگونگی یادگیری و عملکرد آموزشی دانش آموزان ایفا می کند و در سال های اخیر به عنوان عاملی مکمل توانایی های شناختی مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. زمینه این پژوهش بر این واقعیت استوار است که بسیاری از مشکلات تحصیلی دانش آموزان، صرفا ناشی از ضعف های علمی نیست، بلکه به باورهای آنان درباره توانمندی های تحصیلی خود بازمی گردد. هدف اصلی پژوهش، بررسی تاثیر اعتمادبه نفس تحصیلی بر عملکرد آموزشی دانش آموزان و تبیین نقش آن در پیشرفت تحصیلی، انگیزش و مشارکت فعال در فعالیت های آموزشی است. روش تحقیق از نوع کیفی با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای می باشد. در این راستا، با جست وجو در پایگاه های علمی معتبر و بررسی پژوهش های مرتبط، داده ها گردآوری و از طریق تحلیل محتوای کیفی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که اعتمادبه نفس تحصیلی بالا با افزایش انگیزش درونی، مشارکت فعال در کلاس، استفاده از راهبردهای یادگیری عمیق و در نهایت بهبود عملکرد آموزشی دانش آموزان همراه است. در مقابل، اعتمادبه نفس تحصیلی پایین با پیامدهایی نظیر اضطراب امتحان، ترس از شکست، کاهش انگیزش و افت تحصیلی ارتباط دارد. همچنین یافته ها بر نقش موثر معلم، خانواده و جو روانی مدرسه در شکل گیری و تقویت اعتمادبه نفس تحصیلی تاکید دارند. بر این اساس، توجه نظام آموزشی به تقویت اعتمادبه نفس تحصیلی می تواند به ارتقای کیفیت یادگیری، بهبود عملکرد آموزشی و رشد همه جانبه دانش آموزان منجر شود.

Keywords:

اعتمادبه نفس تحصیلی , عملکرد آموزشی , پیشرفت تحصیلی , انگیزش یادگیری