بهره گیری مولانا از سیرت پیامبران و تلمیح به معجزاتشان در مثنوی معنوی

مثنوی معنوی یکی از آثار گرانسنگ منظوم ادب فارسی پس از اسلام است که مولانا جلال الدین محمد بلخی در قرن هفتم، آن را خلق کرده است. او در این اثر عرفانی و معرفتی برای تبیین آموزه های اخلاقی از آیات و کلام خداوند و نیز معجزات و سرنوشت انبیا و اولیای الهی و داستان های آموزنده بهره برده است. چرا که انبیای الهی برگزیدگان به حق خداوند بر روی زمین هستند که برای هدایت انسانها رسالت یافتند. هر یک از آنها به عنوان انسانی کامل و دارای صفات اخلاقی پسندیده ای است که مولانا از آنها به عنوان مرد حق و انسان کامل که می تواند در طریق معرفت مرشد و راهنما باشد یاد کرده و پیروی از آنان را سرچشمه کمال و قرب الهی و دلیل رستگاری می داند. از این رو هدف از این پژوهش بررسی بخش هایی از مثنوی معنوی است که در آنها اشاره به نام و معجزات پیامبران شده و در ادبیات فارسی آرایه تلمیح گفته می شود، بپردازد. شیوه گردآوری اطلاعات، کتابخانه ای و با مطالعه منابع مکتوب و ابزار فیش برداری بوده است.

Keywords:

مثنوی , مولانا , پیامبران , تلمیح