مقایسه سطح مولیبدن ناخن و مالون دی آلدهید پلاسما در بیماران مبتلا به سرطان مری از منطقه پرخطر گنبد کاووس و افراد سالم از منطقه کم خطر ساری

سابقه و هدف: سرطان مری یکی از سرطان های شایع با نرخ بالای مرگ و میر در ایران است. استان گلستان و شهرستان گنبد کاووس از جمله کانون های جغرافیایی مورد توجه در این زمینه هستند. مولیبدن به عنوان یک عنصر ضروری در فعالیت آنزیم های بدن و مالون دی آلدهید به عنوان نشانگر استرس اکسیداتیو، می توانند نقش مهمی در مکانیسم های مرتبط با سرطان ایفا کنند. این مطالعه، با هدف بررسی ارتباط بین سطح مولیبدن ناخن و شاخص استرس اکسیداتیو (مالون دی آلدهید) در بیماران مبتلا به سرطان مری در مقایسه با افراد سالم، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه مورد-شاهدی، بر روی ۳۰ بیمار مبتلا به سرطان مری از شهر گنبد کاووس و ۳۰ فرد سالم از شهر ساری انجام شد. میزان مولیبدن در نمونه های ناخن دست و پای افراد، با روش طیف سنجی جرمی با پلاسمای جفت شده القایی (ICP-MS) اندازه گیری شد. هم چنین سطح مالون دی آلدهید نمونه های پلاسما با استفاده از روش اسپکتروفوتومتری (بر پایه واکنش با تیوباربیتوریک اسید) سنجیده شد. تحلیل های آماری با استفاده از نرم افزار GraphPad Prism انجام گرفت. یافته ها: میانگین غلظت مولیبدن در نمونه های ناخن بیماران سرطانی نسبت به گروه کنترل، پایین تر بود، اما این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود (۰/۰۵مالون دی آلدهید در گروه بیماران، به طور معنی داری بالاتر از گروه کنترل بود (۰/۰۵>P). آنالیز همبستگی، رابطه معنی داری بین این دو پارامتر در هیچ یک از دو گروه سالم و سرطانی نشان نداد (۰/۰۵مولیبدن ناخن در بیماران مبتلا به سرطان مری نسبت به افراد سالم یافت نشد، اما افزایش MDA همسو با فرضیه نقش استرس اکسیداتیو است. انجام مطالعات آینده با حجم نمونه بزرگ تر، در قالب کوهورت آینده نگر و با در نظر گرفتن نسبت های عناصر کمیاب دیگر توصیه می شود.

Keywords:

Esophageal cancer , molybdenum , malondialdehyde , oxidative stress , nail , سرطان مری , مولیبدن , مالون دی آلدهید , استرس اکسیداتیو , ناخن