برنامه ریزی آبیاری با استفاده از ژنتیک الگوریتم در شرایط محدودیت آب

یکی از مهمترین عوامل محدود کننده تولید محصولات کشاورزی در ایران، کمبود منابع آب می باشد . در این راستا رشد جمعیت و افزایش تقاضا این مشکل را نمایان تر می سازد و ارائه مدلی جهت بهره برداری بهینه از منابع آب موجود، با در نظر گرفتن شرایط اقتصادی ضروری به نظر می رسد . به عنوان مثال در رابطه با بهره برداری بهینه آب در بخش کشاورزی، با استفاده از شاخص حساسیت گیاه به کمبود آب ) ) λ ı و بر اساس روابطی همانند رابطه جنسن، دورنبوس و کاسام، می توان مقدار بهینه آب مصرفی در دوره های مختلف رشد گیاهی را معین ساخت . برای این منظور می توان از یک مدل بهینه سازی استفاده کرد . دراین مطالعه از روش بهینه سازی ژنتیک الگوریتم (GAs) به منظور تقسیم بهینه مقدار محدود آب موجود در میان دوره های مختلف رشد گیاهی استفاده شده است . در این رابطه شاخص های حساسیت تنش آبی برای گندم زمستانه (Triticum eastivum L.) و جو بهاره (Hurdeum vulgare) در یک ناحیه خشک از استان فارس ( منطقه باجگاه ) مورد استفاده قرار گرفت . نتایج نشان می دهد که با استفاده از روش بهینه سازی پیشنهادی و با در نظر گرفتن ضرایب حساسیت گیاهان به کم آبی، می توان استراتژی بهینه تحویل آب به گیاه را به گونه ای بدست آورد که میزان سود حاصله از تولید محصول حداکثر شود . همچنین نتایج مقادیر متفاوتی از سود را برای دو گیاه تحت مطالعه، در سطوح مختلفی از نسبت سود خالص به هزینه (B/C) حاصل نمود که اطلاعات مناسبی را درباره ارزیابی اقتصادی طرح ها در اختیار طراحان و برنامه ریزان منابع آب قرار می دهد

Keywords:

کم آبیاری , ژنتیک الگوریتم , شاخص حساسیت , برنامه ریزی آبیاری , بهینه سازی