عدالت ترمیمی الگوی جدید از عدالت کیفری است که بر احیای حقوق بزه دیه و حل و فصل ناشی از ارتکاب بزه یا مشارکت فعال بزه دیده، جامعه محلی و بزهکار، از طریق مذاکره، ترمیم خسارات و ایجاد صلح و سازش تاکید دارد. این مدل توسط اکثر کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه پذیرفته شده است. با توجه به تصویب اخیر
قانون آیین دادرسی کیفری، قانونگذار در راستای بهره مندی از الگوهایمدل عدالت ترمیمی، به این موضوع توجه نموده است. سوال اصلی این تحقیق بررسی جایگاه رویکرد ع دالت ترمیمی در
قانون جدیدی
آیین دادرسی کیفری می باشد. روش تحقیق حاضر، از لحاظ هدف، جزء تحقیقات کاربردی مسیله محور می باشد، شیوه جمع آوری داده ها و اطلاعات به صورت اسنادی و کتابخانه ای است و داده ها و اطلاعات جمع آوری شده به صورت تحلیلی و توصیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. یافته های حاصل از تحقیقات نشان می دهد
آیین دادرسی کیفری در ادوار گذشته بیشتر امنیت محور بوده و کمتر به حقوق متهم و حقوق شهروندان توجه می نمود با ظهور نظریات علمای حقوق و همچنین تاکید سازمان های بین المللی، نظام حقوقی کیفری ایران نیز از مدل
عدالت ترمیمی در
قانون آیین دادرسی کیفری 1392 استفاده نمود و تاسیسات حقوقی همانند ترک تعقیب، بایگانی پرونده، تعلیق مجازات، میانجیگری در
قانون آیین دادرسی کیفری در مرحله تعقیب آورده شده است و در این راستا به دنبال تعادل بین حقوق جامعه، حقوق بزده دیده و حقوق بزهکار می باشد.