«دکان حق آبه» وقتی بحران به تجارت تبدیل می شود
مساله حق آبه سیستان سال هاست که به یکی از چالش های اصلی این منطقه تبدیل شده است. باوجود اهمیت حیاتی این موضوع، همچنان شاهد تعلل و عدم دستیابی به راه حل قطعی هستیم؛ گویی برخی جریان ها از استمرار این وضعیت سود می برند.
گروه نخست، کسانی اند که عدم حل مساله حق آبه را به منبعی برای تامین منافع خود و «دکان اقتصادی» تبدیل کرده اند. اجرای پروژه های آبی پرهزینه و گاها بی نتیجه، به وضوح نشان دهنده وجود منافعی در تداوم این بحران است. این جریان ها با بهره گیری از خلاهای مدیریتی و نظارتی، بحران را ابزاری برای سودجویی خود کرده اند. آن ها با استفاده از وعده های توخالی و تبلیغات فریبنده، تلاش می کنند تا افکار عمومی را به سمت خود جلب کنند و در عین حال، از حل واقعی مشکل جلوگیری می کنند.
گروه دوم، افرادی هستند که از فضای مطالبه گری این موضوع به عنوان ابزاری برای کسب جایگاه اجتماعی یا «دکان شهرت» استفاده می کنند. این رفتار نه تنها به حل مشکل کمکی نمی کند، بلکه باعث انحراف افکار عمومی و مدیریتی از اولویت های واقعی منطقه می شود. در این میان، رسانه ها نیز نقش مهمی در شکل دهی به نگرش ها و خواسته های عمومی ایفا می کنند.
در چنین شرایطی، استمرار بحران حق آبه، نتیجه منفعت طلبی این دو گروه است. تا زمانی که اقدامات قاطع و عزم جدی برای مدیریت صحیح منابع آبی و پاسخگویی به مطالبات مردمی وجود نداشته باشد، سیستان همچنان قربانی بازی های پشت پرده باقی خواهد ماند. برای برون رفت از این وضعیت، نیاز به یک رویکرد جامع و هم افزایی بین تمامی ذینفعان وجود دارد تا بتوان به راه حل های پایدار و موثر دست یافت.