مسئولیت اجتماعی، مسیر پایداری زیستی

مسئولیت اجتماعی بر تعهد اجتماعی به عنوان پایه و اساس رفتار یک فرد، شرکت یا سازمان در جامعه تاکید دارد و به بیانی ساده می­خواهد با تحریک و تهییج افکار عمومی، وظایف و تکالیف از یاد رفته آنان را متذکر شود؛ همان که در مبانی دینی هم به روشنی به آن اشاره شده است و عامه مردم و توانگران را نسبت به بستر زیست اجتماعی و همنوعان خویش، مسئول و پاسخگو می­ داند.

ما معتقدیم که ترویج صلح، یاریگری، اخلاق حرف ه­ای و مسئولیت­ اجتماعی، موضوعی فرابخشی است که در همه ارکان جامعه؛ اعم از قوای سه گانه، مدیریت شهری، مراکز علمی و دانشگاهی، نهادهای مدنی، رسانه ­ها، بنگاه ­های اقتصادی و سایر نهادهای مرجع و جریان­ ساز، می­بایست جاری و ساری گردد.

بهروزی و تعالی هر جامعه، مستلزم اقدامات مسئولانه، آگاهانه و متقابل دولت­-ملت­ها، نهادها و بنگاه ­هاست؛ برای این منظور، لاجرم حکمرانی شایسته ­ای طلبیده می­ شود تا در سایه بازآفرینی ارزش های موجود، موجبات افزایش کیفیت زندگی جمعی فراهم آید. از این منظر؛ می­ توان نگاه ویژه ای به آمایش ملی و توسعه شهرها و روستاها داشت که تهران و هر مکان دیگری را به شرط رعایت ارزش ­ها، هنجارها، معیارهای بومی و علقه­ های ملی و فرهنگی، به پایداری اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و زیست­ محیطی می­ رساند.

پر واضح است عدم مسئولیت در قبال محیط طبیعی و انسانی موجب می­ شود تا زمینه ناپایداری و ناترازی و بروز انواع آسیب­ های اجتماعی فراهم آید. در چنین حالتی، امنیت اجتماعی سلب و تسلسل­ آثار روحی و روانی مترتب بر آن، دامن­ گیر کل جامعه می­ شود. از این­ رو باور ما اینست که درد افراد جامعه، از یکدیگر جدا نیست و دردهای عظیم جسمی، روحی، معنوی و اجتماعی، اگر به درستی درمان نشوند، به پیکره جامعه منتقل می­ شوند. امسال نیز به رسم سال های پیشین، برای این درد مشترک گرد هم می ­آییم تا بتوانیم ضمن گرامیداشت چهره ­های شاخص این حوزه، فصلی نوین از مهرورزی و دیگر دوستی را رقم بزنیم.

آرزو داریم؛ سرزمین سبزمان ایران، همواره خاستگاه مردمانی با همت بلند و اندیشه ­ای والا باشد که خود را در برابر ایران امروز و فردا؛ مسئول، پاسخگو، قانونمند، یاریگر، صلح­ طلب، خیرخواه و آینده ­نگر بدانند.

تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید؟

تو یکی نه ای هزاری، تو چراغ خود برافروز ...

محمدعلی کیانی، آذر ماه 1402