دسترسی به درمان های سلول های بنیادی

دسترسی برابر به درمان های سلول های بنیادی در دو کشور ایران و انگلستان از منظر عدالت درمانی با وجود تفاوت های ساختاری، اقتصادی و قانونی، با چالش های مشترک و متمایزی در زمینه تحقق عدالت درمانی مواجه هستند. در ایران، نبود چارچوب قانونی جامع، ضعف پوشش بیمه ای، تمرکز درمان ها در کلان شهر ها و خلا اطلاعاتی، مهم ترین موانع بر سر راه دسترسی عادلانه به درمان های سلولی هستند. این عوامل باعث ایجاد نابرابری های جغرافیایی و طبقاتی قابل توجه شده اند که سلامت گروه های آسیب پذیر را به خطر می اندازد. در انگلستان، نظام سلامت عمومی NHS با تاکید بر اصل دسترسی برابر، امکانات و مقررات پیشرفته ای در حوزه درمان های سلولی دارد؛ اما فرآیندهای طولانی تایید، محدودیت منابع مالی و چالش های مرتبط با اولویت بندی بیماران، مانع از تحقق کامل عدالت درمانی در این حوزه شده اند. همچنین برخی گروه های مهاجر و اقلیت ها با موانع دسترسی مواجه اند.

پیشنهادات

1. برای ایران:

· تدوین و تصویب قوانین تخصصی و جامع در زمینه درمان های سلول های بنیادی و فناوری های زیستی.

· تقویت نظام بیمه ای و تضمین پوشش مالی کامل یا بخشی از هزینه های این درمان ها.

· توسعه زیرساخت ها و پراکندگی مراکز درمانی به استان ها و مناطق کمتر برخوردار.

· افزایش آموزش و اطلاع رسانی عمومی جهت ارتقای آگاهی و پذیرش فناوری های نوین.

· ایجاد نظام شفاف و عدالت محور در پذیرش بیماران و توزیع منابع درمانی.

2. برای انگلستان:

· تسریع فرآیند های ارزیابی و تایید درمان های نوین در چارچوب NICE و MHRA.

· توسعه سیاست های ویژه برای تضمین دسترسی برابر اقلیت ها، مهاجران و گروه های آسیب پذیر.

· بهبود زیرساخت های مناطق غیر شهری برای کاهش نابرابری جغرافیایی.

· افزایش همکاری بین بخش های عمومی و خصوصی برای گسترش پوشش درمان های پیشرفته.

تحقق عدالت درمانی در زمینه درمان های مبتنی بر سلول های بنیادی، علاوه بر جنبه های علمی و فناورانه، مستلزم توجه ویژه به ابعاد حقوقی، اقتصادی، اخلاقی و اجتماعی است. سیاستگذاران و نهاد های مسئول در هر دو کشور باید با همکاری فعالانه و اتخاذ رویکردهای مبتنی بر عدالت، گامی موثر در جهت رفع نابرابری ها و تضمین دسترسی عادلانه به این درمان های نوین بردارند.