رابطه خواب و عملکرد افراد

جمله آشنای" سحرخیز باش تا کامروا باشی"، حداقل چندین بار به گوش همه ما خورده؛ آیا واقعا سحر خیز بودن باعث کامروایی می شود؟! 

خواب و مدت زمان آن و نیز ساعات شروع و پایان آن چه اثری بر عملکرد ما دارد؟!

از لحاظ فیزیولوژی، خواب با کیفیت یکی از نیازهای ضروری انسان است که اثر مستقیمی هم بر جسم و هم بر روان انسان، دارد. اما از لحاظ بیولوژی، عصب شناسی و.... نحوه خوابیدن، زمان به خواب رفتن و طول مدت خواب برای افراد، متفاوت است.

1) تفاوت در زمان بخواب رفتن و بیدار شدن:

بعضی افراد صبح ها مغزشان فعال تر است و بعضی افراد در شب ؛ بنابراین اجبار مغز فردی که ساعت بیولوژیک برایش تازه ساعت 9 شب زنگ می خورد به خوابیدن، باعث می شود که نه در هنگام شب بخواب با کیفیت برود و نه در روز عملکرد خوبی داشته باشد و بالعکس کسی که ساعت بیولوژیک مغزش صبح زود، زنگ می خورد، بیداری در شب باعث کاهش عملکرد خواهد شد

2) تفاوت در مدت زمان خواب:

برخی افراد از لحاظ بیولوژی به خواب بیشتری نیاز دارند و برخی نیز به خواب کمتر؛ مقایسه عملکرد افراد و اینکه هر چه خواب بیشتر باشد عملکرد او پایین تر است مقیاس درستی نیست؛ انیشتن به غیر از خواب روزانه حدود ده ساعت می خوابید و بلعکس تسلا خواب کمی ( حدود 2 الی 3 ساعت). پس مقایسه عملکرد افراد نسبت به مدت زمان آنان در موارد بسیاری درست نیست.

3) تفاوت در کیفیت خواب

برخی افراد ساعتها در رختخواب هستند بدون آنکه خواب با کیفیت داشته باشند و برخی اگر فقط سه الی چهار ساعت بخواب روند خواب عمیق و با کیفیتی دارند؛ بنابراین میزان ماندن در رختخواب دلیل بر خواب کافی و با کیفیت نیست. عملکرد افراد بیشتر از آنکه بستگی به مدت زمان خوابیدن و ساعت بیدار شدن داشته باشد به کیفیت خواب وابسته است.

میزلن کامروا بودن انسان به میزان رضایت درونی انسان از عملکرد، شرایط محیطی و... بستگی دارد ؛ بنابراین اگر شخصی که شبها خواب با کیفیتی ندارد صبح زود از خواب بیدار شود روز خوبی را هم شروع نمی کند و عملکردی در حد توانایی خود نخواهد داشت؛ بر اساس تجریه زیسته: اکثر افرادی که در شب خواب با کیفیتی ندارند و سعی می کنند صبح زود از خواب بیدار شوند؛ عبوس و بی حوصله به نظر می رسند و کوچکترین نشانه ای از کامروایی در آنان مشاهده نمی شود!!!