داربست های پلی لاکتیک اسید برای بازسازی بافت استخوان

• انواع مختلفی از زیست پلیمرها به دلیل زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری، به طور گسترده ای در درمان های بازساختی و مهندسی بافت استخوان مورد استفاده قرار می گیرند . یک داربست استخوانی ایده آل باید از زیست موادی تشکیل شده باشد که ساختار و ویژگی های ماتریکس خارج سلولی استخوان طبیعی را به دقت شبیه سازی کنند. برای ساخت داربست های نانوالیافی در کاربردهای مهندسی بافت استخوان، می توان از پلیمرهای طبیعی یا مصنوعی استفاده کرد. رایج ترین پلیمرهای مصنوعی زیست تخریب پذیر که برای ساخت داربست های سه بعدی در مهندسی بافت استخوان به کار می روند، پلی(آلفا-هیدروکسی استر)های اشباع — شامل پلی(لاکتیک اسید) و پلی(گلیکولیک اسید) و همچنین کوپلیمرهای پلی(لاکتیک-کو-گلیکولید) هستند . در میان این پلیمرها، پلی لاتیک اسید به عنوان ماده ای برای مهندسی بافت استخوان بیشترین توجه را به خود جلب کرده است ؛ زیرا این زیست پلیمر در مقایسه با سایر مواد مورد استفاده در این حوزه، مزایای زیر را دارد:
  در بدن انسان دچار گسست زنجیره ای(تخریب) می شود .
  به واحدهای مونومری لاکتیک اسید تجزیه می شود که خود یک واسطه طبیعی در متابولیسم کربوهیدرات هاست .
  سرعت تخریب با زمان ترمیم بافت های استخوانی آسیب دیده مطابقت دارد .
  خواص حرارتی و مکانیکی مشابه خواص بافت های استخوانی است.
  پس از کاشت، تعاملات زیستی مطلوبی با سلول های استخوانی میزبان برقرار می کند .
  یک پلی استر ترموپلاستیک آلیفاتیک خطی است که زیست تخریب پذیر، زیست جذب شونده و زیست سازگار می باشد و از منابع صددرصد تجدیدپذیر مانند ذرت، نشاسته، گندم و برنج تولید می شود .
•  Poly (lactic acid)(PLA) Nanofibers for Bone Tissue Engineering

F Fattahi, A Khoddami, O Avinc

JOURNAL OF TEXTILES AND POLYMERS 

•