گفتاری بر "هشت کتاب" سپهری

بنام خالق یکتا! 

"هشت کتاب" سپهری جادویی عجیب از نسل معاصر است. کتابی که سرآغاز تمام آگاهی ها است. رسالت ما کاشانی ها، این است که هر از چند گاهی "هشت کتاب" سپهری را مطالعه کنیم و مضامین انسان ساز وی را سرلوحه امورات خویش قرار بدهیم. اکنون، چندمین بار است که این کتاب را می خوانم و هر دفعه با مضامین جدیدی روبرو می شوم؛ انگار که سهراب، هنوز در این شهر فسرده نفس می کشد و هنوز نظر به کتاب مقدس خویش دارد... . 

شاعر در این کتاب از کوچک ترین ذرات عالم تا بزرگ ترین آن، سخن به میان آورده و پیوسته مخاطب را یاد حق تعالی می اندازد؛ در بسیاری از سطرها، آنقدر نفوذ سخن سپهری چشمگیر است که هزاران عارف و زاهد، نمی توانند بدین زیبایی، مسیر هدایت را نشان ما بدهند! سپهری در این دفاتر هشت گانه، ذرات طبیعت را مظهر خداوند دانسته؛ جهل مردم را نکوهش کرده؛ دعوت به علم و دانایی و جستجوی حقیقیت می نماید؛ انسان را از دو رویی می رهاند؛ صداقت و سادگی را لازمه زندگی می داند و در نهایت، عشق را مسیر رشد کمالات انسانی می شمارد. بی شک هشت کتاب، بلند قامت ترین کتب از دیار کاشان است.

ناب ترین بخش "صدای پای آب" را بخوانیم:

من مسلمانم
قبله ام یک گل سرخ
جانمازم چشمه مهرم نور
دشت سجاده من
من وضو با تپش پنجره ها می گیرم
در نمازم جریان دارد ماه جریان دارد طیف

سنگ از پشت نمازم پیداست
همه ذرات نمازم متبلور شده است
من نمازم را وقتی می خوانم

که اذانش را باد گفته باشد سر گلدسته سرو
من نمازم را پی تکبیره الاحرام علف می خوانم

پی قد قامت موج...