ذرات بنیادی

چون فیزیک خوندم ، شیمی خوندم ، و سالهاست در رشته ی روانشناختی درمانگرم ، میدونم برای هر ماده ی شناخته شده در جهان یه پادماده وجود داره ، پادماده ویژگی های معمولی چگونگی تحت تاثیر قرار گرفتن در واکنش ها مثل جرم و اندازه و بار الکتریکیه و غیره ، اما هم ماده هم پادماده با وجود تفاوت های بنیادی که دارن اگر ماده و پادماده رو با هم ترکیب کنیم ، فورا همدیگه رو از بین میبرن و به انرژی خالص تبدیل میشن ، داشتم فکر میکردم در جهان باعث وقوع هر واکنشی که یک ذره ی ماده رو تولید میکنه به طور همزمان پادماده رو هم داره ایجاد میکنه ، اینو بیاین در روان انسان در نظر بگیریم انگار تکرار درد، وقتی در قالب روایت آشنا پیچیده میشه، از تلخیاش کم میشه و به مرهمی تبدیل میشه که نوازشگر زخمهای کهنه است . و شاید همینجاست که شفا اتفاق میافته؛ نه در فراموشی، بلکه در هم زیستی با رنجی که دیگه غریبه نیست. کسی نمیدونه شاید گاهی مسیر شفا ، از لمس دوباره ی درد و رنج ها عبور میکنه ، گاهی به روایت قرارداد زمان ، گاهی به روایت رخداد غبار گرفته ی تقدیر

به قلم و قرارداد زمان

تابستان یکهزار و چهارصد و پنج

بهاره حکیم نژاد