مدیران سیاسی رانتی . پارادوکس

🔶️رفتارهای سیاسی مدیران رانتی،
Political_Behaviors
Mismanagement
«مدیران رانتی، با رفتارهای مخرب سیاسی شایسته ها را حذف می کنند!! چاپلوس ها را ارتقا می دهند؛ و سازمان را قربانی حفظ صندلی خود می کنند.»

📂 نشانه های مدیران سیاسی مخرب در سازمان:
1. متخصص را حذف می کنند؛ چون توانمند است، نه چون ناتوان.
2. افراد ضعیف را بالا می برند؛ چون مطیع اند، نه چون شایسته.
3. منتقد را دشمن می سازند؛ چون حقیقت، برایشان خطرناک است.
4. چاپلوس را پاداش می دهند؛ چون آینه ای است که فقط تصویر مطلوبشان را نشان می دهد.
5. سازمان را به «خودی» و «غیرخودی» تقسیم می کنند؛ و شایستگی را پشت در باند خود جا می گذارند.
6. موفقیت ها را می دزدند؛ شکست ها را گردن دیگران می اندازند.
7. اطلاعات را ابزار قدرت می کنند؛ نه ابزار تصمیم گیری.
8. ترس تولید می کنند تا کسی جرئت پرسیدن نداشته باشد.
9. به جای حل مسئله، دشمن می سازند؛ چون بحران، بهترین پوشش برای ناکارآمدی است. ۱۰. صندلی خود را حفظ می کنند؛ حتی اگر سازمان را قربانی کنند.

🖇مدیر سیاسی مخرب، سازمان را با یک تصمیم نابود نمی کند؛ با حذف شایستگان، پرورش چاپلوسان و خاموش کردن صدای حقیقت، آن را از درون می پوساند.

📎وقتی چاپلوسی ارتقا می گیرد و شایستگی حذف می شود، سازمان دیگر مدیر ندارد؛
گروگان یک باند قدرت است.

پارادوکس ایکاروس (Icarus_Paradox)
Strategic_Management
یکی از مهم ترین مفاهیم مدیریت استراتژیک است که

 دنی_میلر در کتاب درخشانش به همین نام مطرح نمود.Danny_Miller
🔸️ نام این پارادوکس از اسطوره یونانی ایکاروس گرفته شده است. #ایکاروس با بال هایی از موم و پر پرواز کرد. پدرش هشدار داده بود که بیش از حد به خورشید نزدیک نشود، اما موفقیت در پرواز او را مغرور کرد. هرچه بالاتر رفت، گرمای خورشید موم بال ها را ذوب کرد و همان چیزی که عامل پروازش بود، به علت سقوطش تبدیل شد.
📁دنی میلر همین الگو را در سازمان ها مشاهده کرد:بسیاری از شرکت ها نه به دلیل نداشتن نقطه قوت، بلکه به دلیل افراط در همان نقطه قوت شکست می خورند.

📁 شرکتی که با نوآوری موفق شده، آن قدر به نوآوری افراطی وابسته می شود که انضباط مالی را فراموش می کند. سازمانی که با بهره وری رشد کرده، آن قدر بر کنترل و استانداردسازی تاکید می کند که خلاقیت را از بین می برد. رهبر بازار، دقیقا به دلیل اعتماد بیش از حد به مدل موفق گذشته، تغییرات آینده را نادیده می گیرد.

📁نمونه های آن کم نیستند؛ کداک به فیلم عکاسی، نوکیا به تلفن های کلاسیک و بلک بری به صفحه کلید فیزیکی وفادار ماندند؛ همان مزیتی که روزی آن ها را رهبر بازار کرده بود، بعدها به مانع تحولشان تبدیل شد.