مقاله:تطبیق معماری پارامتریک و عملکرد سازه ای در بناهای عمومی ایران در دوره پهلوی دوم

مقاله:تطبیق معماری پارامتریک و عملکرد سازه ای در بناهای عمومی ایران در دوره پهلوی دوم

سعید حقیقی

استادیار،گروه معماری،واحد همدان،دانشگاه آزاد اسلامی،همدان،ایران

رامین حسنی

دانشجوی دکترای تخصصی معماری،گروه معماری،واحد همدان،دانشگاه آزاد اسلامی،همدان،ایران

چکیده

معماری پارامتریک به عنوان رویکردی مبتنی بر داده، الگوریتم و هندسه زایی محاسباتی، امکان تولید فرم های پیچیده و تحلیل هم زمان رفتار سازه ای را فراهم می کند. بناهای عمومی ایران در دوره پهلوی دوم (۱۳۲۰–۱۳۵۷) نمونه ای از معماری مدرن محور با ویژگی های سازه ای شاخص مانند اسکلت های فلزی و بتنی، دهانه های بلند، سازه گرایی بصری و سازمان فضایی عملکردگرا هستند. این پژوهش به بررسی تطبیقی میان ویژگی های سازه ای این بناها و اصول معماری پارامتریک پرداخته است تا قابلیت انطباق مفهومی آن ها با رویکردهای هندسه محور و داده محور امروز شناسایی شود. روش تحقیق کیفی–تحلیلی بوده و داده ها از مطالعه منابع تاریخی، تحلیل پلان ها و تصاویر بناهای شاخص استخراج شده و پارامترهای سازه ای بررسی و با اصول پارامتریک تطبیق داده شدند. به نظر می رسد بخش قابل توجهی از ویژگی های سازه ای بناهای عمومی دوره پهلوی دوم ،به ویژه فرم های مهندسی شده، دهانه های وسیع و سازه گرایی بصری ،با منطق هندسی و چارچوب تحلیلی معماری پارامتریک قابل تطبیق و بازتفسیر تحلیلی هستند. نتایج نشان داد که دهانه های باز، فرم های مهندسی شده، سازه گرایی بصری و سازمان فضایی عملکردگرا قابلیت تطبیق مفهومی با معماری پارامتریک را دارند، در حالی که محدودیت های تکنیکی و ابزارهای محاسباتی آن دوره مانع تحقق کامل این تطبیق بوده است. یافته ها تاکید می کنند که معماری پارامتریک بستری مناسب برای بازخوانی، تحلیل دیجیتال و آموزش سازه های تاریخی فراهم می کند و می تواند در بازتولید مفهومی دستاوردهای سازه ای پهلوی دوم نقش آفرین باش

د