مهندسی سواحل و بنادر | سازه های هیدرولیکی | مدل سازی عددی موج | تغییر اقلیم و افزایش سطح آب دریا | مدیریت یکپارچه مناطق ساحلی
مهندس پژوهشگر و متخصص در حوزه های مهندسی عمران با گرایش تخصصی مهندسی آب، سازه های هیدرولیکی، سواحل، بنادر و سازه های دریایی هستم. مسیر علمی و حرفه ای خود را با کارشناسی مهندسی انتقال آب، بهره برداری و نگهداری از شبکه های آبیاری و زهکشی آغاز کردم و سپس با گذر از مقطع کارشناسی ارشد مهندسی عمران در گرایش سواحل، بنادر و سازه های دریایی، دانش خود را در زمینه های طراحی، تحلیل و اجرای پروژه های مرتبط با دریا و کرانه ها عمیق تر ساختم. در حال حاضر به عنوان دانشجوی دکتری مهندسی عمران با گرایش مهندسی آب و سازه های هیدرولیکی، پژوهش های خود را در راستای حل چالش های پیچیده ی هیدرولیکی و دینامیکی در محیط های ساحلی و فراساحلی ادامه می دهم.
رویکرد پژوهشی من بر پایه ی تلفیق مدل سازی عددی پیشرفته با تحلیل های آزمایشگاهی و میدانی استوار است. تمرکز اصلی پژوهش های من بر مطالعه ی دقیق اندرکنش موج و سازه، تحلیل پاسخ دینامیکی سکوهای ثابت و شناور دریایی تحت اثر امواج و جریان های پیچیده، پیش بینی پدیده ی فرسایش و رسوب گذاری در خطوط ساحلی، طراحی بهینه ی موج شکن های توده سنگی و شناور، اسکله های لولهای و شمعی، سازه های حفاظت ساحلی با رویکرد طبیعت محور (Nature-Based Solutions)، و ارزیابی ریسک سیلاب های ساحلی ناشی از توفان های دریایی و افزایش سطح آب دریاها در پی تغییر اقلیم است. همچنین به موضوع مدیریت یکپارچه ی مناطق ساحلی با تاکید بر پایداری زیست محیطی و کاهش مخاطرات طبیعی، علاقه ی ویژه ای دارم.
آنچه که رویکرد مرا از سایر پژوهشگران متمایز می سازد، پیشینه ی بین رشته ای من است. علاوه بر تخصص اصلی در مهندسی آب و دریا، دانش تکمیلی ام در حوزه ی مهندسی تولید، انتقال و توزیع انرژی الکتریکی و همچنین تجربه در بهره برداری از شبکه های آبیاری و زهکشی، این امکان را به من می دهد که پروژه های بزرگ زیرساختی را با نگاهی سیستمی و چندبعدی مورد بررسی قرار دهم. این نگرش جامع، به ویژه در طراحی سازه های هیدرولیکی انرژی بر، بهینه سازی مصرف انرژی در ایستگاه های پمپاژ ساحلی، و ارائه ی راهکارهای پایدار در مناطق کم آب و ساحلی، بسیار کارگشا بوده است.
هدف نهایی من در مسیر پژوهش و فعالیت حرفه ای، توسعه ی روش های نوین و مبتنی بر شواهد علمی برای کاهش آسیب پذیری زیرساخت های ساحلی و دریایی، افزایش تاب آوری سازه ها در برابر مخاطرات طبیعی و انسان ساخت، و ارائه ی مدل های پیش بینی دقیق تر جهت مدیریت بهینه ی منابع آب و انرژی در پهنه های ساحلی است. اعتقاد دارم که هم افزایی دانش مهندسی آب، سازه و محیط زیست، کلید دستیابی به توسعه ای متوازن و پایدار در مناطق حساس ساحلی و دریایی خواهد بود.