«باختن،قطعی ترین عنوان زندگیست»
«باختن،قطعی ترین عنوان زندگیست»
وقتی می گوییم «باختن، قطعی ترین عنوان زندگی است»، در واقع به این واقعیت اشاره می کنیم که شکست، در بسیاری از موارد، یک اتفاق تصادفی نیست، بلکه نتیجه ی مستقیم ساختار جامعه است. جامعه به گونه ای طراحی شده که فرصت های برنده شدن را به صورت بسیار محدود و برای عده ای خاص مدیریت می کند، اما در عین حال، با استفاده از شعارهای روشن فکرانه مثل «شایسته سالاری»، به ما القا می کند که اگر شکست خوردیم، تقصیر خودمان است. این نگاه، بار سنگین شکست را از دوش سیستم برمی دارد و آن را به دوش فرد می گذارد؛ در نتیجه، ما به جای آنکه به ساختار ناعادلانه اعتراض کنیم، تمام انرژی خود را صرف اصلاح خودمان می کنیم.
این چرخه به گونه ای است که «امید به پیروزی»، به ابزاری برای تداوم تلاش بی پایان تبدیل می شود. ما در یک مسیر بی پایان می دویم، در حالی که هدف اصلی سیستم، رسیدن به پیروزی نیست، بلکه حفظ خود این حرکت است. در حقیقت، جامعه از تلاش ما برای رسیدن به موفقیت های دور از دسترس، تغذیه می کند. با این حساب، باختن دیگر تنها یک نتیجه ی شخصی نیست، بلکه بخشی از هویت ساختاری زندگی مدرن است؛ جایی که فرد، در میانه ی تلاش های مداوم برای رسیدن به چیزی که برایش تعریف شده، در نهایت با حقیقتی روبرو می شود که،باختن، تنها نتیجه ی منطقی این بازی از پیش تعیین شده است.
