seyyed ali asghar alavi
دکتری تخصصی قرآن و علوم (گرایش مدیریت) جامعه المصطفی العالمیه قم
8 یادداشت منتشر شدهاسرار مطالعه و مباحثه در حرم و مسجد و هیات
🔰اسرار مطالعه و مباحثه در حرم و مسجد و هیات!
✍️حجت الاسلام دکتر سید علی اصغر علوی
طلبه سطح چهار حوزه علمیه قم و دکتری تخصصی قرآن و مدیریت جامعه المصطفی العالمیه قم
دانش آموخته رشته معارف اسلامی و مدیریت دانشگاه امام صادق علیه السلام
🔹علامه طباطبایی، محرم هر سال در آستانه ورودی حسینیه ای می ایستاد، به رسم نوکری امام حسین سلام الله علیه و روحی فداه که داب همیشگی علما بوده است. سال بعد حسینیه را توسعه داده بودند. در این میان، سوال علامه جای تامل داشت:
«از دیوارهای قبلی چیزی مانده؟!»
-بله آقاجان! بالای مجلس... قدری از دیوارهای قبلی هست که در توسعه خراب نشده است.
-پس امسال من دیگر دم در نمی ایستم! کنار دیوارهای قدیمی، جای امسال من...
-چرا؟
و علامه جمله ای فرمودند که از یک فرد عمیق و دقیق چون ایشان، شنیدنی است: «آن دیوارهای قدیمی، بیش تر روضه شنیده است.»
حکایت دیواری که روضه شنیده و نورانی شده را داشته باشید...
🔹از آن طرف، همین علامه طباطبایی وقتی به حجره ای تشریف آورده بودند، فرموده بودند: «پیداست که در این جا غیبت شده است!» و وقتی شنیدند که: «بله پیش از آمدن شما، چند نفر که درسشان از من بالاتر بود، این جا بودند و کسی را غیبت کردند.» فرموده بودند: «باید می گفتی از این جا بروند، این حجره دیگر برای درس خواندن مناسب نیست؛ اتاق خود را عوض کن.»
🔹عالم را ملکوتی است، چقدر ما با این نور و ظلمتها مواجهیم و چقدر این نور و ظلمتها در سرنوشتمان دخیلند!
عالم را باید از این منظر هم دید و تحلیل کرد... در همه شئون زندگیمان.
در دعای مطالعه از یک زاویه دید متفاوت خودمان را آماده مطالعه می کنیم، زاویه رهایی از تاریکی و کرامت با نور! «اللهم اخرجنی من ظلمات الوهم، واکرمنی بنور الفهم»
🔹اگر علم نورانی است (العلم نور) نظامش هم باید نورانی باشد. علم در منظومه ی نورانی اش مجال بروز می یابد و خود را به عالم نشان می دهد.
و کجا نوارنی تر از حرم و مسجد و هیات! حریم اهل بیت مجالی برای علم است برای هرکه بخواهد.
طبق این بیان باید سراغ از مکانهایی گرفت که جنس آن از نور باشد تا مجموعه ای هماهنگ ایجاد شود، مجموعه ای هماهنگ و نورانی برای دعوت از علم برای حضور و هرجا علم نوری ببیند، خودش را در آن محیط وارد خواهد کرد برای افاضه.
برای همین بزرگان دین درس و بحثشان را هم در محیطهای معنوی مثل حرم و مسجد انجام می دادند، آن علم که یکپارچه نور بود، جامعه را هم با حضورش نورانی می کرد. قصه، قصه نور است و محیط نورانی.
🔹این همان رازی است که امام صادق علیه السلام به عنوان بصری تعلیم فرمود:
«لیس العلم بالتعلم انما هو نور یقع فی قلب من یرید الله تبارک و تعالی ان یهدیه »
علم به آموختن نیست، بلکه علم نور است که خدا قرار می دهد آن را در دل هرکه خدا هدایتش را بخواهد.
🔹جایی که در آن گناه شده، ظلمت دارد و نمی شود به درستی در آنجا علم آموخت... باید سراغ از محیطهای معنوی گرفت... جایی که روضه خوانده شده باشد و نور گرفته باشد، چه؟ آنجا علم، چه خوب، مجال بروز می یابد! در حرم و مسجد و هیات، مطالعه و مباحثه، عجیب می چسبد!