Milad hossein hashemi
62 یادداشت منتشر شدهاز «خرید مستمر» تا «سرمایه گذاری چرخه ای»؛ چرا فروش مستمر می تواند حلقه مفقوده سرمایه گذاری خودکار باشد؟
در بازار سرمایه، بسیاری از سرمایه گذاران بیش از آنکه از نبود فرصت آسیب ببینند، از ناتوانی در استفاده منظم از فرصت ها آسیب می بینند. فرصت های سرمایه گذاری دائما در بازار ظاهر می شوند، اما شناسایی نقطه ورود مناسب، تصمیم برای خرید و مهم تر از آن، تشخیص زمان خروج، برای سرمایه گذار عادی ساده نیست.
همین مسئله باعث می شود بسیاری از افراد ماه ها منتظر «قیمت مناسب» بمانند و در نهایت زمانی وارد بازار شوند که بخش قابل توجهی از رشد اتفاق افتاده است. در طرف مقابل نیز برخی سرمایه گذاران پس از کسب سود، به دلیل انتظار برای رشد بیشتر، فروش را به تعویق می اندازند و سود تحقق نیافته خود را دوباره در معرض نوسانات بازار قرار می دهند.
در چنین شرایطی، سرمایه گذاری مستمر می تواند بخش مهمی از مسئله ورود به بازار را حل کند؛ اما یک پرسش اساسی باقی می ماند:
اگر خرید مستمر باشد، چرا فروش مستمر نباشد؟
سرمایه گذاری مستمر؛ تبدیل تصمیم به فرآیند
مزیت اصلی سرمایه گذاری مستمر این نیست که الزاما بهترین قیمت بازار را پیدا می کند. هیچ سازوکاری نمی تواند به طور قطعی کف و سقف بازار را تشخیص دهد.
مزیت واقعی آن، حذف وابستگی سرمایه گذاری به یک تصمیم واحد در یک زمان مشخص است.
وقتی سرمایه گذار هر روز یا هر دوره زمانی مشخص، مبلغی را سرمایه گذاری می کند، دیگر لازم نیست هر بار به این سوال پاسخ دهد که:
«الان وقت خرید هست یا نه؟»
در قیمت های بالاتر، بخشی از سرمایه با قیمت بالاتر وارد می شود و در اصلاح ها، خریدهای جدید با قیمت پایین تر انجام می شود. در نتیجه، سرمایه گذاری به جای آنکه به پیش بینی کوتاه مدت بازار وابسته باشد، بر تداوم حضور در بازار استوار می شود.
این دقیقا همان مسئله ای است که سرمایه گذاری مستمر می تواند برای آن راه حل عملی ایجاد کند.
اما همین منطق در سمت فروش نیز قابل استفاده است.
حلقه مفقوده: چگونه سود را نیز مستمر کنیم؟
فرض کنیم یک سرمایه گذار ماه ها به شکل منظم در یک صندوق سرمایه گذاری کرده و ارزش دارایی او افزایش یافته است.
اکنون با یک تصمیم دشوار مواجه می شود:
چه زمانی بفروشم؟
اگر تمام دارایی را بفروشد، ممکن است بخش قابل توجهی از روند صعودی آینده را از دست بدهد.
اگر هیچ چیز نفروشد، ممکن است سود به دست آمده در یک اصلاح بازار کاهش پیدا کند.
اینجاست که فروش مستمر یا برداشت سود پله ای می تواند به عنوان مکمل سرمایه گذاری مستمر مطرح شود.
در این مدل، سرمایه گذار مجبور نیست بین «همه چیز را بفروش» و «هیچ چیز را نفروش» یکی را انتخاب کند.
می تواند بخشی از دارایی را در سطوح مشخص به فروش برساند و بخش دیگر را همچنان در بازار نگه دارد.
به عبارت دیگر:
خرید مستمر، مسئله ورود را مدیریت می کند؛ فروش مستمر، مسئله خروج را.
از زمان بندی بازار به مدیریت فرآیند
یکی از مهم ترین مزایای چنین سیستمی، کاهش وابستگی به Market Timing یا زمان بندی بازار است.
زمان بندی دقیق سقف و کف بازار حتی برای فعالان حرفه ای نیز دشوار است. بنابراین برای سرمایه گذار خرد، شاید منطقی تر باشد که به جای تلاش برای پیش بینی مداوم بازار، بخشی از تصمیم ها را از قبل به یک قاعده مشخص واگذار کند.
در این نگاه، سرمایه گذار نمی گوید:
«من می دانم فردا بازار چه می شود.»
بلکه می گوید:
«من برای شرایط مختلف بازار از قبل برنامه دارم.»
این تغییر نگاه بسیار مهم است.
سرمایه گذاری از یک فعالیت واکنشی به یک فرآیند برنامه ریزی شده تبدیل می شود.
مزیت مهم دیگر: کنترل هیجان
بخش قابل توجهی از خطاهای سرمایه گذاری نه ناشی از ناآگاهی کامل، بلکه ناشی از رفتار احساسی است.
وقتی بازار رشد می کند، ترس از دست دادن فرصت باعث می شود سرمایه گذار دیر وارد شود.
وقتی بازار سقوط می کند، ترس باعث فروش در قیمت های پایین می شود.
وقتی دارایی رشد زیادی کرده است، طمع می تواند فروش را به تعویق بیندازد.
سرمایه گذاری و فروش مستمر می توانند بخشی از این رفتار را از تصمیم گیری لحظه ای خارج کنند.
سرمایه گذار از قبل مشخص می کند:
- چه مقدار بخرد؛
- چه زمانی بخرد؛
- در چه شرایطی بخشی از دارایی را بفروشد؛
- چه مقدار بفروشد؛
- و چه مقدار از سرمایه همچنان در بازار باقی بماند.
در این صورت، قواعد از قبل تعیین شده جای بخشی از تصمیم های هیجانی را می گیرند.
فروش مستمر به معنی خروج از سرمایه گذاری نیست
یک سوءبرداشت مهم این است که فروش پله ای الزاما به معنی بدبین بودن به آینده بازار است.
اتفاقا می توان آن را نوعی مدیریت ریسک و تثبیت تدریجی سود دانست.
برای مثال، فردی که ۱۰۰ میلیون تومان سرمایه گذاری کرده و ارزش دارایی او به ۱۵۰ میلیون تومان رسیده، لزوما مجبور نیست همه ۱۵۰ میلیون تومان را بفروشد.
ممکن است بخشی از واحدها را بفروشد، بخشی از سود را نقد کند و همچنان قسمت عمده سرمایه گذاری خود را حفظ کند.
بنابراین، فروش مستمر می تواند میان دو هدف تعادل ایجاد کند:
حفظ حضور در بازار + تحقق تدریجی سود
ترکیب خرید و فروش مستمر؛ یک چرخه کامل
اگر این دو قابلیت کنار یکدیگر قرار بگیرند، مفهوم سرمایه گذاری خودکار شکل کامل تری پیدا می کند:
خرید مستمر ← انباشت سرمایه ← رشد دارایی ← برداشت تدریجی سود ← ایجاد نقدینگی ← سرمایه گذاری مجدد
این چرخه می تواند به سرمایه گذار اجازه دهد بدون اینکه دائما درگیر تصمیم های روزانه باشد، یک برنامه بلندمدت برای مدیریت دارایی خود داشته باشد.
در واقع، هدف دیگر صرفا «خریدن یک صندوق» نیست؛ بلکه ایجاد یک سیستم مدیریت سرمایه شخصی است.
فرصت مهم برای کارگزاری ها
از منظر کسب وکار نیز این قابلیت می تواند فراتر از یک ویژگی ساده نرم افزاری باشد.
کارگزاری ای که بتواند خرید مستمر و فروش مستمر را در یک محیط واحد ارائه کند، عملا بخشی از فرآیند مدیریت سرمایه مشتری را ساختاریافته تر می کند.
در چنین مدلی، مشتری می تواند یک برنامه تعریف کند و سیستم، مطابق قواعد تعیین شده، معاملات را اجرا کند.
این موضوع می تواند چند نتیجه داشته باشد:
اول؛ افزایش ماندگاری مشتری.
مشتری ای که برنامه سرمایه گذاری مستمر در یک پلتفرم دارد، ارتباط مستمرتری با آن پلتفرم خواهد داشت.
دوم؛ افزایش نظم سرمایه گذاری.
به جای تصمیم های پراکنده و مقطعی، فعالیت سرمایه گذار به یک فرآیند منظم تبدیل می شود.
سوم؛ کاهش اصطکاک معاملاتی.
کاربر مجبور نیست برای هر خرید یا فروش، به صورت دستی وارد سامانه شود و تصمیم گیری کند.
چهارم؛ توسعه مفهوم سرمایه گذاری خودکار.
کارگزاری از یک ابزار صرفا معاملاتی، به بستری برای اجرای برنامه سرمایه گذاری تبدیل می شود.
البته این قابلیت باید با اختیار کامل سرمایه گذار طراحی شود
فروش مستمر نباید به معنای فروش اجباری یا الگوریتمی باشد که بدون اطلاع کاربر تصمیم بگیرد.
طراحی مناسب می تواند به سرمایه گذار اجازه دهد خودش قواعد را تعیین کند؛ مثلا:
- درصد رشد موردنظر؛
- مبلغ یا درصد فروش؛
- تعداد مراحل فروش؛
- حداقل موجودی قابل حفظ؛
- دوره زمانی؛
- فعال یا غیرفعال کردن برنامه؛
- و حتی امکان توقف موقت آن.
در این حالت، نرم افزار تصمیم سرمایه گذاری را به جای فرد نمی گیرد؛ بلکه تصمیم از پیش گرفته شده او را اجرا می کند.
این تمایز بسیار مهم است.
از «پیش بینی بازار» به «ساختن سیستم»
شاید مهم ترین ارزش این ایده همین باشد.
سرمایه گذار معمولی اغلب تلاش می کند آینده بازار را پیش بینی کند:
آیا فردا می ریزد؟
آیا ماه بعد رشد می کند؟
الان بخرم یا صبر کنم؟
الان بفروشم یا بیشتر صبر کنم؟
اما یک سیستم سرمایه گذاری مستمر، سوال را تغییر می دهد:
اگر بازار رشد کرد چه کنم؟
اگر اصلاح کرد چه کنم؟
اگر رشد شدیدی اتفاق افتاد چه کنم؟
اگر چند ماه بازار منفی بود چه کنم؟
در واقع، به جای اینکه سرمایه گذار مجبور باشد آینده را پیش بینی کند، می تواند برای سناریوهای مختلف از قبل قواعد داشته باشد.
این همان نقطه ای است که «سرمایه گذاری» از مجموعه ای از معاملات پراکنده، به یک استراتژی مدیریت سرمایه تبدیل می شود.
جمع بندی
ایده فروش مستمر در کنار خرید مستمر را می توان حلقه تکمیل کننده سرمایه گذاری خودکار دانست.
خرید مستمر، فرصت از دست رفته برای ورود را کاهش می دهد؛
فروش مستمر، فرصت از دست رفته برای تحقق سود را کاهش می دهد؛
و ترکیب این دو، سرمایه گذار را از تصمیم گیری دائمی درباره زمان مناسب خرید و فروش تا حدی رها می کند.
هدف چنین سیستمی پیش بینی دقیق بازار نیست؛ ساختن یک فرآیند منظم برای حضور، انباشت، تحقق تدریجی سود و ورود مجدد به بازار است.
و شاید بتوان کل فلسفه آن را در یک جمله خلاصه کرد:
به جای اینکه هر بار تلاش کنیم بهترین زمان خرید و فروش را پیدا کنیم، سیستمی بسازیم که در طول زمان فرصت های بازار را به صورت مستمر دنبال کند.