فرزندان کلید در بسته آرزوهای والدین نیستند.

گاهی یادمان می رود, کودکانمان خودشان هستند, با آنکه می دانیم!

گاهی یادمان می رود آرزوهای برآورده نشده ما با آرزوهای کودکانمان یکی نیست.

گاهی فراموش می کنیم وقتی بند نافی بریده می شود، استقلالی بوجود می آید.

گاهی یادمان می رود ما مالک فرزندان و آینده آنان نیستیم.

گاهی فراموش می کنیم دوست داشتنی های ما با دوست داشتنی های فرزندانمان تفاوت دارد.

گاهی فراموش می کنیم فرزندان هم دنیای خودشان را دارند و ما اجازه نداریم دنیای خود را به آنان تحمیل کنیم.

گاهی بد نیست به خودمان یادآور شویم و گاهی بد نیست آرزوها و... خود را از یاد ببریم بجای آنکه به فرزندانمان تحمیل کنیم.

گاهی بد نیست نگاهی به گذشته خود بیندازیم و از جبرها، فشارها و.... از همانها که همیشه دلخورشان بودیم، تکه هایی را بیرون بیاوریم و کنار هم بچینیمشان؛ تا یادمان نرود ما هم استقلال را دوست داشتیم.

گاهی بد نیست از نه گفتن کودکان خوشحال شویم.

زمانه به انسان ثابت می کند، فرزندان حق دارند خودشان باشند، دنیای خودشان را داشته باشند و آینده اشان را بسازند؛ حتی اگر مانند خود ما اشتباه کنند و حتی اگر روزی حسرت بخورند. ما فقط می توانیم بعنوان یک راهنما و تکیه گاه در کنارشان باشیم. 

بیشتر برای خودم نوشتم تا یادم بماند؛ چراکه فراموشی گاهی انسان را رها نمی کند...