اینترنت اشیا؛ لایه کنترل توانمندساز سیستم های انرژی توزیع شده

پارادایم انرژی متمرکز یک شبه منسوخ نمی شود، اما به طور فزاینده ای با منابع توزیع شده یکپارچه می شود. چالش اصلی و تعیین کننده دهه های آینده در گذار انرژی دیگر ظرفیت تولید نیست، بلکه هماهنگی است. شبکه های برق برای تعداد محدودی منبع بزرگ و قابل دیسپچ طراحی شده اند که جریان یک طرفه ای را تغذیه می کنند. این معماری نمی تواند میلیون ها منبع انرژی توزیع شده (فتوولتائیک پشت بام، پمپ حرارتی، شارژر خودروی برقی، ذخیره ساز) را بدون یک لایه کنترلی که در لبه مشاهده، تصمیم و اقدام کند، جذب کند. نوسان قابل مدیریت است، اما نامشاهده پذیری نه. ابزارهای انعطاف پذیری موجود کمک می کنند، اما عمدتا طراحی بازار را هدف می گیرند، نه شکاف مشاهده پذیری را.
اینجاست که IoT نقش خود را تغییر می دهد. دیگر یک افزونه تله متری (داده سنجی از راه دور) نیست. به لایه توانمندساز کنترل و هماهنگی تبدیل می شود: هوش لبه که داده را در محل پردازش می کند، پروتکل های کم مصرف و مقاوم مانند LoRaWAN که دارایی های دورافتاده را متصل نگه می دارند، و گره های خودتامین که گلوگاه نگهداری دارایی های توزیع شده را حذف می کنند. این ها ویژگی های یک پروژه آزمایشی نیستند، پیش شرط های بهره برداری از یک شبکه غیرمتمرکز در مقیاس واقعی اند.
این تحول ساختاری، منطق تجاری صنعت را از نو تعریف می کند: ارزش از تحویل کیلووات ساعت به بهره برداری از اکوسیستم های داده جابه جا می شود. تبادل انعطاف پذیری و مدیریت پیش بینانه دارایی ها از نظر تجاری امکان پذیر می شوند، اما فقط اگر شفافیت داده، حاکمیت داده و قابلیت حسابرسی به عنوان الزامات طراحی دیده شوند، نه ملاحظات بعدی. اینکه تجارت نظیربه نظیر در این چارچوب جای بگیرد یا نه، به همان پیش نیازها وابسته است، نه به بلوغ فناوری.
پرسش تعیین کننده زیرساختی این دهه این نیست که چه مقدار ظرفیت تجدیدپذیر اضافه می شود. مسئله این است که آیا معماری های دیجیتال به اندازه کافی مقاوم، امن، قابل همکاری و قابل حسابرسی هستند تا آنچه اضافه می شود را هماهنگ کنند. اینجاست که مزیت رقابتی تعیین می شود.