معماری روانشناسانه محیطی

روان­شناسی محیط از مباحث میان­رشته ای در رشته­های معماری، روان­شناسی و بوم­شناسی است که به بررسی روابط متقابل بین رفتار افراد و محیط پیرامونی آن­ها می پردازد. بسیاری از بزرگان این حوزه­ها معتقدند روانشناسی محیط به معنی مطالعات روانشناختی رفتارها در محیط زندگی انسان­هاست. موضوعات مهمی که روانشناسی محیطی به آن می­پردازد، نظریه ادراک، شناخت، مطالعه فرهنگ و روانشناسی اجتماعی است. روان­شناسی محیط بیشتر به مواردی همچون استفاده از الگوهای خاص محیط، ارزش­گذاری آن­ها و همبستگی عضویت در گروه­های اجتماعی می­پردازد.

روان شناسی محیطی شاخه ای میان رشته ای است که رابطه دوسویه انسان و محیط را مطالعه می کند. در معماری، این حوزه می پرسد ویژگی های کالبدی و حسی فضا چگونه بر ادراک، هیجان، شناخت، تعامل اجتماعی، رفتار و سلامت اثر می گذارند و در مقابل، کاربران چگونه فضا را تفسیر، تصرف و تغییر می دهند.

روان­شناسی محیطی را می­توان مطالعه­ای از تعاملات بین افراد و محیط­های طبیعی دانست. در این تعاملات، افراد محیط خود را تغییر می­دهند و همچنین رفتار و نگرش افراد توسط محیط زندگی شان تغییر داده خواهد شد. این تئوری شامل پژوهش و عمل است که هدف آن، ساختن محیط­زیستی است که به افزایش روابط انسانی و بهبود روابط انسانی با محیط زیست طبیعی منجر شود. در روان­شناسی محیطی، بر این موضوع تاکید می شود که افراد چگونه به صحنه­های پیچیده روزمره واکنش نشان می­دهد و این تعاملات پیچیده به چه میزان بر روح و روان آنها تاثیر می­گذارد.