شش واژه، یک جهان ناتمام؛ ادای احترام به ۱۶۸ رویای ناتمام مدرسه میناب
گاهی یک داستان، حتی اگر تنها شش کلمه باشد، می تواند روایتی از یک عمر، یک آرزو یا یک فقدان را در خود جای دهد. شاید به همین دلیل است که بعضی روایت های کوتاه، بیش از هزاران صفحه در ذهن و دل آدمی باقی می مانند. جایزه بین المللی داستان شش کلمه ای «مدرسه میناب؛ ۱۶۸ داستان کوتاه ناتمام» با چنین نگاهی شکل گرفته است؛ رویدادی ادبی که از نویسندگان و علاقه مندان به نوشتن دعوت می کند تا با تنها شش کلمه، از موضوعاتی چون حقوق کودکان، جنگ، صلح، امید، رنج و وطن دوستی بنویسند.
نام این جشنواره یادآور ۱۶۸ دانش آموز مدرسه میناب است؛ کودکانی که هر کدام دنیایی از آرزوها، علاقه ها و رویاهای خود داشتند و فرصت ادامه داستان زندگی شان از آن ها گرفته شد. شاید هیچ روایتی نتواند تمام آنچه را بر این کودکان و خانواده هایشان گذشته است بیان کند، اما نوشتن درباره آن ها، دست کم تلاشی برای فراموش نشدنشان است.این رویداد با بهره گیری از قالب داستان شش کلمه ای، به دنبال نشان دادن قدرت واژه ها در کوتاه ترین شکل ممکن است؛ جایی که انتخاب هر کلمه اهمیت دارد و گاهی آنچه گفته نمی شود، به اندازه آنچه نوشته شده، معنا پیدا می کند.
جایزه با رویکردی بین المللی برگزار شده و حضور نویسندگان و صاحب نظران خارجی در ترکیب هیئت داوران، زمینه مشارکت و تبادل فرهنگی میان کشورهای مختلف را فراهم کرده است. استقبال از این فراخوان نیز چشمگیر بوده است؛ به طوری که براساس آمار اعلام شده از سوی دبیرخانه، بیش از ۱۶ هزار داستانک از ۳۸ کشور جهان به این رویداد ارسال شده است. این استقبال نشان می دهد که موضوع کودکان، صلح و رنج انسان ها، دغدغه ای محدود به یک سرزمین نیست.
به عنوان دانش آموخته دکتری معماری، همواره برایم انسان و نسبت او با فضا و محیط زندگی، موضوعی فراتر از ابعاد کالبدی و فنی معماری بوده است. از این منظر، مدرسه فقط یک ساختمان نیست؛ جایی است که کودکی در آن شکل می گیرد، دوستی ها آغاز می شوند، رویاها جان می گیرند و آینده ساخته می شود. شاید همین نگاه باعث شد که موضوع این رویداد برایم اهمیت ویژه ای داشته باشد. وقتی از مدرسه میناب صحبت می کنیم، از یک فضای آموزشی ازدست رفته فراتر می رویم؛ از زندگی هایی حرف می زنیم که هر کدام می توانستند داستانی متفاوت و آینده ای روشن داشته باشند. من نیز با همین احساس و دغدغه، شش داستان شش کلمه ای برای این رویداد ارسال کرده ام. برای من، این شش روایت تنها یک تجربه نوشتاری نیستند؛ ادای احترامی کوچک به کودکانی هستند که هر کدام می توانستند سال های سال بنویسند، بخوانند، رویا ببافند و زندگی کنند. شاید شش کلمه برای بازگفتن یک اندوه بزرگ کافی نباشد، اما می تواند بهانه ای باشد برای مکث، به یادآوردن و فراموش نکردن.
شش داستان کوتاه ارسالی من
1.کیفش ماند؛ زنگ مدرسه هرگز نواخته نشد.
2.مداد شکست؛ رویاهایش همچنان مشق می کردند.
3.زنگ خورد؛ غایب ها بلندتر جواب دادند.
4.دفتر بسته شد؛ رویا ادامه یافت.
5.زنگ خورد؛ نیمکت هنوز انتظار می کشید.
6.صلح آمد؛ اسباب بازی ها باور نکردند.
