حدود الزام طرفین در رسیدن به توافق در مذاکره مجدد قراردادهای نفتی بین المللی
Publish place: International Legal Resarch، Vol: 16، Issue: 59
Publish Year: 1402
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 120
This Paper With 26 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JALR-16-59_002
تاریخ نمایه سازی: 25 دی 1402
Abstract:
زمینه و هدف: در قراردادهای بلند مدت نفت و گاز به منظور جلوگیری از برهم خوردن تعادل و توازن قراردادی در خلال اجرای طولانی مدت قرارداد، شرط مذاکره مجدد پیش بینی می شود تا با انجام دوباره مذاکره در خصوص شروط و چگونگی اجرای قرارداد، تعادل برهم خورده به قرارداد باز گردد. گرچه مفهوم مذاکره مجدد، ساختار و ابعاد آن توسط سایر محققین بررسی شده است ولی به این پرسش پاسخی داده نشده است که آیا درج شرط مذاکره مجدد در قراردادهای نفتی به معنای الزام طرفین به حصول توافق است؟ به بیان بهتر مذاکره مجدد نوعا تعهد به وسیله است و یا تعهد به نتیجه؟روش: این مقاله به روش توصیفی- تحلیلی نگارش یافته است.یافته ها و نتایج: درج مذاکره مجدد را نباید صرفا عملی تشریفاتی و شکلی محسوب کرد، زیرا هدف از درج چنین شرطی بازگردان تعادل به قرارداد بدون نیاز به رجوع به دستگاه قضایی است، بنابراین اگر رسیدن به توافق امری تکلیفی برای طرفین قرارداد نباشد، اساسا درج چنین شرطی فاقد قدرت الزام آور می باشد و صرفا تبدیل به عملی وقت گیر و بیهوده می شود، بالاخص زمانی که طرفین در مواضع خود اصرار داشته باشند. نتیجه مطالعات این مقاله نشان می دهد مذاکره مجدد نوعا تعهد به نتیجه است و طرفین باید از طریق توسل به چنین شرطی و با رعایت حسن نیت قراردادی، در خصوص اختلاف فی مابین توافق کسب کنند.
Keywords:
Authors
احمدرضا اسعدی نژاد
دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. رایانامه: ahmadreza۸۸۱۰@gmail.com
عبدالحسین شیروی خوزانی
استاد پردیس فارابی دانشگاه تهران، تهران، ایران. (نویسنده مسئول). رایانامه: ashiravi@ut.ac.ir
مهدی منتظر
استادیار گروه حقوق خصوصی واحد دماوند، دانشگاه آزاد اسلامی، دماوند، ایران. رایانامه: mhdmontazer@yahoo.com
کورش جعفرپور
استادیار گروه حقوق خصوصی واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. رایانامه: kouroshjafarpour@gmail.com
مراجع و منابع این Paper:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این Paper را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود Paper لینک شده اند :