مقایسه درک بیماران مبتلا به دیابت تیپ دو و خانواده آن ها از مراقبت های پیگیر دربیمارستان های علوم پزشکی اصفهان در سال 1394
Publish place: Journal of Diabetes Nursing، Vol: 2، Issue: 3
Publish Year: 1393
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Arabic
View: 349
This Paper With 11 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
این Paper در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JDN-2-3_004
تاریخ نمایه سازی: 21 فروردین 1397
Abstract:
مقدمه و هدف: مراقبت پیگیر عبارت است از فرآیندی منظم و مستمر برای برقراری ارتباط موثر، متعامل و پیگیر بین مددجو بهعنوان عامل مراقبت پیگیر و ارایهدهنده خدمات بهداشتی مراقبتی (پرستار) برای شناخت نیازها، مشکلات و حساس سازی مددجویان، برای قبول و انجام رفتارهای مداوم بهداشتی و کمک به حفظ بهبودی و ارتقاء سلامتی آنها است. این مطالعه با هدف تعیین مقایسه درک بیماران مبتلا به دیابت نوع دو و خانواده آنها از مراقبتهای پیگیر در بیماران مراجعهکننده به بیمارستانهای علوم پزشکی شهر اصفهان انجام شده است.مواد و روشها: این تحقیق مطالعه ای توصیفی تحلیلی است، واحدهای مورد پژوهش شامل 140 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو و 140 نفر از اعضای خانواده آنها بودند که در بیمارستانهای علوم پزشکی اصفهان (الزهرا، امین، خورشید، عیسی بن مریم) در سال 1393 بستری و در طول این مدت و بعد از ترخیص مراقبتهای پیگیر را دریافت کرده بودند. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه بود که بعد از انجام روایی و پایایی مورد استفاده قرار گرفت. تجزیه وتحلیل اطلاعات با استفاده از نرمافزار spss و از آمارهای توصیفی و استنباطی (آزمون Friedman و همبستگی) انجام شد. یافتهها: یافتههای این مطالعه نشان داد که در عضو خانواده میانگین درک از آشناسازی (54/32)±14/74، و حساس سازی (17/57 )±8/61 بالاتر از بیمار است؛ اما در بیماران میانگین درک از کنترل (104/62)±23/39 و ارزشیابی (33/49)±7/03 بالاتر از عضو خانواده است.بحث و نتیجه گیری: با توجه به یافتههای این پژوهش درگیر کردن بیمار و خانواده در خصوص اجرای رویکرد مراقبت مداوم و شناسایی عوارض کوتاه مدت و طولانیمدت بیماری می تواند باعث درک بیشتر بیمار و خانواده از بیماری و اجرای صحیح برنامه مراقبتی از جانب آنان شود. لذا پرستاران باید در مرحله حساس سازی، برنامههای آموزشی مشترک مختص بیمار و عضو خانواده را اجرا کنند.
Keywords:
Authors
مریم رحیمی غریبوند
کارشناس ارشد، دانشکده پرستاری و مامایی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
شایسته صالحی
دانشیار، عضو هییت علمی، دانشکده پرستاری و مامایی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
محمود نصراصفهانی
کارشناس پرستاری، بیمارستان آموزشی درمانی الزهراء، دفتر آموزش سلامت