بررسی عوامل و روش های بیو تروریسم شیمیایی و میکروبی(بیولوژیکی) در جنگ های نوین
Publish place: هفتمین همایش سراسری پدافند جنگ های نوین
Publish Year: 1396
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 2,856
This Paper With 10 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
این Paper در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NBCCON07_050
تاریخ نمایه سازی: 26 مرداد 1397
Abstract:
بیوتروریسم، به هر گونه اقدام وحشت زا و آسیب رسان گفته میشود که با استفاده از آزادسازی یا انتشار عمدی عوامل بیولوژیک شدیدا بیماری زا شامل انواعی از میکروارگانیسم ها و یا سموم بیولوژیک، انجام پذیرد. با تهدیدات فزاینده تروریسم، لازم است که خطر مواجه با انواع میکروارگانیسم ها به عنوان یک ابزار قدرتمند تهاجم و تهدید، جدی گرفته شود. این مقاله، به توضیح مفهوم جنگ افزارهای بیولوژیک و روند توسعه تاریخی آن، با تاکید بر تلاش ها برای کنترل تکثیر این نوع تسلیحات در طول زمان می پردازد. اثرات بالقوه بیماری های مسری بر روی مردم و نیروهای نظامی، از 600 سال قبل از میلاد شناخته شده بود. استفاده از قربانیان طاعون به عنوان سلاح در جنگ های قرون وسطی و توسعه آبله بر ضد بومیان در آغاز کشف قاره آمریکا، توسعه جنگ افزارهای بیولوژیکی در جریان جنگ جهانی اول، دوم و دوران جنگ سرد و حتی در آغاز هزاره سوم، همگی نشان از اهمیت استراتژیک قدرت بازدارندگی میکروارگانیسم های بیماریزا برای برتری جویی بعضی دولت ها و فرقه ها داشته و دارد. تلاش های تاریخی در استفاده از بیماری های عفونی به عنوان جنگ افزار بیولوژیکی، نشان می دهد که تمایز بین رخ داد طبیعی اپیدمی یک بیماری عفونی و وقوع آن در نتیجه یک حمله بیولوژیکی عمدی، بسیار مشکل است. همین ویژگی، به کارگیری آن را برای اهداف برتری جویی میسر ساخته است. توافقات بین المللی برای کنترل توسعه جنگ افزارهای بیولوژیک همچون پروتوکل 1925 ژنو و کنوانسیون منع توسعه، تولید و ذخیره سازی تسلیحات باکتریولوژیک و توکسینی نیز نتوانسته است به کنترل توسعه و به کارگیری جنگ افزارهای بیولوژیک منجر گردد. مقاله حاضر از نوع مروری سنتی است و هدف از آن، افزایش آگاهی مردم به ویژه دست اندرکاران امور پزشکی و مسوولین کشور می باشد.
Keywords:
Authors
غلامحسین جعفری
عضو هییت علمی دانشگاه علوم و فنون هوایی شهید ستاری، تهران، ایران
حمیدرضا امیری
کارشناس ارشد مهندسی ژیوتکنیک ، دانشکده عمران و محیط زیست دانشگاه تربیت مدرس