مدیریت مشارکتی منابع آب با تاکید بر توسعه پایدارکشاورزی

دستیابی به توسعه پایدار روستایی مهمترین هدف برنامه ریزان روستایی می باشد.در این بین آب از دیرباز به عنوان مهمترین عامل توسعه روستایی در ایران بوده است.مدیریت آبیاری یک امر پیچیده ای است که التزام عملی و واقعی کلیه عوامل موثر در آن یعنی سازمان های دولتی و نیز زارعین را می طلبد. به نظر می رسد که هیچ سازمان دولتی نتواند به آن سطح از التزام کاری و راندمان مصرف آب که کشاورزان از خود نشان می دهند برسد. علیرغم وجود شواهد بر محاسن مدیریت مشارکتی آب توجه ویژه ای در این مورد نشده است. لذا چگونگی استفاده از دانش بومی برای مدیریت مشارکتی آب کشاورزی جهت نیل به توسعه پایدار باید مورد مطالعه قرار گیرد. در حالیکه مشارکت دولتی سازمان های آب و کشاورزی بدون شک سهم عمده ای را در افزایش تولیدات کشاورزی ایفا می کنند کم اثر گرفتن همکاری فعال کشاورزان، یک تضادواقعی در مدیریت منابع آب می باشد که منجر به همکاری نامتناسب بین مشارکت کنندگان گردیده است. به دلیل علاقه و نقش مستقیم کشاورزان انتظار می رود که فرصت مناسب برای مشارکت فعال در مدیریت آبیاری دراختیارآنهاقرارگیرد. این مقاله در ابتدا به مدیریت مشارکتی آبیاری وتوسعه پایدار پرداخته، سپس با هدف قرار دادن ضرورت مشارکت دولتی – مردمی در مدیریت آب کشاورزی به بررسی ابعاد مختلف آن از قبیل نیازهای کشاورزان، مدیریت آبیاری توسط بهره برداران، ابزار قانونی مدیریت و سازماندهی کشاورزان می پردازد. این مطالعه می تواند مبنای رهیافت مدیریت مشارکتی منابع آب کشاورزی قرار گیرد. بطور خلاصه برنامه ریزی ،طراحی و مدیریت منابع آب برای تحقق توسعه پایدار نیازمند مشارکت همگانی است.