Monument of the Wind: A Poetic Recreation from Persian - بنای یادبود باد

مشخصات اثر:

نوع اثر: بازآفرینی شاعرانه/Poetic Revreation

قالب شعر: سپید(Free Verse)

زبان مبدا: فارسی

زبان مقصد: انگلیسی 

شاعر و مترجم: دکتر سعدی گراوند

چکیده:

این اثر، بازآفزینی شاعرانه از یک شعر فارسی ست که در آن سنگی بر فراز کوه به عنوان «بنای یادبود باد» به تصویر کشیده میشود. به طوری که باد هم سازنده این بناست و هم تهدیدکننده آن.در حقیقت، این سنگ شاهد یک خاموشی ست که در آستانه ی فروپاشی به سر میرود.

در این بازآفرینی، با خلق واژه هایی تازه و بهره گیری از قافیه ها و ریتم شعر فارسی، فضایی خلق شده است که هم به جهان بینی متن اصلی وفادار است و هم در زبان مقصد حضوری مستقل دارد.ترکیبهای به کار رفته در این ترجمه، نمونه هایی ار این بارآفرینی هستند.

متن اصلی(فارسی)

ای بنای یادبود باد!

ای سنگ،ای درخلوت اوج!

با توام،

با تو که لب نگشودی، هیچ،

با تو که تمام سکوتت،

در شانه های سردت فروخفته ست. 

من در تو ندیدم،هیچ.

جز تکرار یکدست سنگ،

جز گور بی سنگ باد.

و تو بر لب چاه چشمت،

بی آنکه آغوشم کنی،

مرا به ریشه ی خاموشت میخوانی،

به یک تاریکی تاریک.

به ترک دستانم بنگر:

زخم هایی که همیشه زخمند.

من بر هر زخم،

غزلی عاشقانه از درد،

از سرمای دیروز خوانده ام.

آنگونه که بر سنگ سردت،

برخاکت،

هرگز آغوشی نرویید.

اینک، تو با تمام سکوتت،

نه به سنگت، مرا می فشاری،

نه از چاه چشمت، قطره ای میبارد.

اما من روزی

با تمام استخوانم،

شعرم را فریاد خواهم زد از حنجره.

آنگاه تو خواهی شناخت

که یک مرد تنها، با تنهایی خویش،

از بنایی بلند، نه هرگز، نه هیچ، نمی هراسد.

ای بنای یادبود باد!

ای سنگ! ای درخلوت اوج!

پاسخم را تو گو که بی پاسخ مانده ام.

تا وزن شعر را بر گوش پر از سنگت،

برگوش پر از سنگت،

با نبض ترکهایت،

با آهنگ ریشه خاموشت،

معنا کنم.

و اگر آغوشت را بر این دیوار بکارم

شاید سنگت ترک بردارد

و خاک سختت، ریشه بدواند.

متن اصلی انگلیسی

 

Monument of Wind 

,You, monument of wind

.You, alone in the high quiet

,I am with you

,you who never once made a sound

you whose whole silence

.rests cold on your shoulder- ground

 -in you, I saw nothing new

.only the same stone, over and through

nothing but the wind's grave, 

.a grave without a stone

,And you, at the edge of your eye- well

,without ever holding me 

, call me tdown to your silent root

.into a darkness, deeply dark