نقش سیاست گذاری آب بر امنیت انسانی

امنیت انسانی در معنای «امنیت مردم در برابر محرومیت های روزمره و مخاطراتی که دسترسی به نیازهای پایه را تضعیف می کنند» قابل صورت بندی است؛ از این منظر، سیاست گذاری آب در جمهوری اسلامی ایران می تواند از مسیر تضمین «امنیت آبی» (یعنی دسترسی پایدار به آب کافی و با کیفیت برای سلامت، معیشت و حفاظت از اجتماعات) مستقیما بر امنیت انسانی اثر بگذارد. زمانی که حکمرانی آب با چالش هایی مانند کم آبی، افت کیفیت منابع، ضعف در مدیریت تقاضا و ناتوانی در توزیع عادلانه مواجه می شود، پیامدهای شناخته شده آن در قالب افزایش ریسک بیماری های مرتبط با آب، کاهش توان تولید کشاورزی، بالا رفتن هزینه های خانوار و تشدید آسیب پذیری گروه های کم درآمد بروز می یابد و به تبع آن ثبات اجتماعی و اعتماد عمومی نیز تحت فشار قرار می گیرد. در نتیجه، رویکرد امنیت انسانی ایجاب می کند سیاست آب به جای تمرکز صرف بر پروژه های عمرانی، بر حکمرانی موثر، یکپارچگی مدیریت حوضه های آبریز، هماهنگی با سیاست های سلامت عمومی و ایجاد سازوکارهای پاسخ گویی و اجرای منصفانه قواعد تنظیم شود تا شکاف های ساختاری در دسترسی به آب سالم کاهش یابد. `

 منابع

- مسعودی فر، هادی( ۱۴۰۳) امنیت انسانی در پرتو قواعد زیست محیطی، نشر نگاه معاصر

- سلمان، سلمان.م.ا.، مک اینرنی، شیوان(۱۳۹۴) آب و حقوق بشر، ترجمه حسن اسدی زیدآبادی، نشر ناهید

- UNDP. (1994). *Human Development Report 1994: New Dimensions of Human Security*. https://hdr.undp.org/content/human-development-report-1994 `<citation src="1"></citation>`