جایگاه عنصرسخت ترازفولادعلم وفناوری نسبت به جایگاه کاذب خودنمایی

دروازه ی علم و فناوری فراروبازوخیلی گسترده است.انسان هاهرچقدرعلم رایادبگیرندبازم کم میارن وعلمشون کمه.نبایدازخودت تعریف کنی،چون جایگاه تومی شودغرور.من نخبه،متخصص،پژوهشگربین المللی،مهندس حمل ونقل،افسرارتش جمهوری اسلامی ایران ،بانام مصطفی غلامیان هنوزدرجایگاه ومراتب بالای علم قرار نگرفته ام،افسریعنی تاج سرکشور،ادعایی هم ندارم،تواین دنیا خودنمایی مساوی است با مرگ وازبین رفتن،مساوی است باچشم زخم وکینه ونفرت وغرور،بایدعلم رابه کاربری ازعلمت برای جایگاهت استفاده نکن بلکه برای کمک به مردم ومشورت استفاده کن.یک عنصرازدرون کشورت،سازمانت رابهبودیابی همه ی پرسنل ومردم چرخه ی سازمان یافته راارتقاوبهبودمی دهی واین اثرش برمی گردد به خودت.این مهمه که کجابهترین نقش درکجاودرکدوم قسمت زندگی ات را بازی کنی.علم و فناوری، فراتر از ابزارها و فرمول ها، در واقع همان نوری هستند که تاریکی نادانی را می شکافند و مرزهای غیرممکن را جابه جا می کنند. در اینجا متنی با لحنی انگیزشی و زیبا برای شما آماده کرده ام: خیزش از خاک نادانی؛ شکوه علم و قدرت فناوری در پهنه بی کران هستی، تفاوت میان موجودی که تنها در چرخه تکرار طبیعت گرفتار است و موجودی که به سوی معنا می تازد، در یک چیز نهفته است: «کشش به سوی دانستن».علم، زبان گفتگو با جهان است. وقتی ما مطالعه می کنیم و می پرسیم «چرا؟» و «چگونه؟»، در واقع در حال شنودن رازهای نهفته در قلب اتم ها، در حرکت کهکشان ها و در پیچ وخم سلول های زندگی هستیم. علم، به ما می آموزد که جهان، خانه ای ساکت و بی جان نیست؛ بلکه سمفونی عظیمی از قوانین است که منتظر ذهن های جستجوگر می ماند تا آن ها را درک کنند. بتاز و بشناس؛ که شکوه انسان، در بی پایان بودن جستجویش است