دین در زیست جهان نوجوانان

مقوله تنوع «زیست جهانی» نوجوانان، به ویژه در تقابل با مبانی حاکم و جاری پاره ای از هنجارهای نهادی از عوامل موثر، شکل دهنده و هدایت کننده در تربیت دینی معاصر نوجوان به شمار می آید. نهادهای متولی امر تربیت نوجوانان، به خصوص نظام آموزش و پرورش، مفاهیم دین را درقالب هایی بسیار سنتی و فارغ از مورد اهتمام قرار دادن زوایای مختلف ذائقه های فرهنگی نوجوانان بازنمایی می کنند. این در حالی است که زیست نوجوانانه، گروه همسالان، رسانه ها، زیست رسانه ای و مصرف داده ای حاصل از فضای آن را در اشکال شنیداری، دیداری و مکتوب شامل می شود؛ عواملی که در هویت یابی مدرن نوجوان و دریافت معنا نقش دارند.از بطن این وضعیت، پارادوکسی میان آنچه هست، آنچه باید باشد و آنچه ساخته می شود پدید می آید. نوجوان میان وضعیت متاثر از محیط مدرسه، که در آن دین صرفا جنبه ای ابزاری برای کسب نمره و تکلیف نویسی درسی دارد، و فضای واقع زیست خارج از نظام آموزش و پرورش قرار می گیرد؛ فضایی که در آن مشغول تدوین برساختی است که شاید اندکی از دین رسمی مدرسه ای در آن جای داشته باشد، اما بیشتر زمینه ای از زندگی روزمره اوست؛ زمینه ای که می توان نام «دین تجربی ذهنی» را بر آن نهاد ، بنابراین این زیست جهان نوجوان، بستر فهم مشترک و نظام نمادین زندگی روزمره اوست؛ بستری که در آن معنا از خلال زبان، عاطفه، روابط اجتماعی، رسانه ها و تجربه های زیسته شکل می گیرد. از همین رو، انتقال مفاهیم دینی زمانی می تواند به فهمی نهادینه بینجامد که با این جهان معنایی پیوند داشته باشد، نه آن که صرفا به صورت گزاره هایی بیرونی و تکلیفی عرضه شود.