مدیریت اخبار در عرصه سیاست گذاری شبکه های خبری بین المللی ؛ تبدیل خبر به ابزار تحریک سیاسی

18 آبان 1405 - خواندن 3 دقیقه - 32 بازدید



در فضای پرشتاب رسانه های بین المللی معاصر، فرآیند خبررسانی از یک اقدام گزارش گری هدفمند به یک استراتژی پیچیده برای استثمار احساسات و تحریک افکار عمومی تغییر یافته است، به طوری که خبر دیگر نه به عنوان ابزاری برای آگاهی بخشی، بلکه به عنوان ابزاری برای مدیریت هیجانات عمل می کند.

 این پدیده زمانی رخ می دهد که سیاست گذاران و مدیران رسانه ای درک می کنند که در رقابت برای جذب توجه در میان انبوه اطلاعات، منطق و استدلال های سرد و تحلیلی قدرت کافی برای جلب مخاطب را ندارند، لذا از «عاطفه» به عنوان محرک اصلی اثر گذاری خبر استفاده می کنند. در این رویکرد، اخبار به گونه ای بازنمایی می شوند که مستقیما با محرک های احساسی بنیادین انسان ها مانند ترس، خشم، نفرت یا حتی امیدهای افراطی درگیر شوند؛ این کار از طریق انتخاب کلمات ، استفاده از تصاویر تکان دهنده و ایجاد روایت های دو قطبی میان «ما» و «آن ها» صورت می گیرد. 

زمانی که یک خبر با هدف تحریک خشم از یک گروه یا طرف مقابل بازنمایی می شود، مخاطب پیش از آنکه فرصت کند اطلاعات را به صورت منطقی پردازش یا نقد کند، در معرض یک واکنش احساسی آنی قرار می گیرد و این دقیقا همان نقطه ای است که سیاست وارد عمل می شود. در این مرحله، خبر از حالت توصیف واقعیت خارج شده و به ابزاری برای بسیج کردن یا فروکش کردن نیروهای اجتماعی تبدیل می گردد؛ به این معنا که اخبار می توانند برای مشروعیت بخشیدن به یک تصمیم سیاسی تندروانه یا ایجاد بحران در جهت سرکوب مخالفان، از موج احساسات عمومی استفاده کنند. این استثمار احساسات باعث می شود که فضای عمومی از بحث های عمیق و ساختاری به سمت واکنش های سطحی و هیجانی متمایل شود و در این میان، حقیقت در میان لایه های ضخیم احساسات تحریک شده گم می شود. 

در واقع، تبدیل اخبار به ابزار تحریک، فرآیند «سیاسی کردن عاطفه» است که در آن، احساسات انسانی نه به عنوان یک واکنش طبیعی به واقعیت، بلکه به عنوان یک کالای استراتژیک برای رسیدن به اهداف قدرت مورد بهره برداری قرار می گیرند. این روند نه تنها باعث تضعیف کیفیت گفتمان عمومی می گردد، بلکه با ایجاد قطبی سازی های شدید و فرسایش توانایی تفکر انتقادی در جامعه، بستری را فراهم می آورد که در آن، حقیقت دیگر نه بر اساس شواهد، بلکه بر اساس میزان توانایی یک روایت در تکان دادن قلب ها و برانگیختن خشم ها سنجیده می شود.