نمادشناسی و ترادف معنایی واژه «پرنیان» در شعر کلاسیک و معاصر فارسی

کنفرانس بین المللی دانشگاه ابن سینا تفلیس،

چکیده

نمادها بیان درکی فراتر از واقعیت هستند که فرد تلاش می کند تا به کمک آن ها مفاهیم ذهنی خود را انتقال دهد. گاهی واژه ها به تنهایی قادر نیستند تا معنا را بارور سازند و به عناصر نمادین و فرهنگی نیاز دارند. زبان شعر، می تواند واژه ها را از لغتی سطحی بیرون برد و به نشانه ای برای بیان معنا و تجربه های فرهنگی بدل سازد. امروزه واژه «پرنیان» به عنوان نامی دخترانه، بیشتر در سطح لغوی مطرح است و قابلیت های ادبی و معنایی آن نادیده گرفته می شود که می تواند پیوند بین ادبیات سنتی و مدرن را با گسست مواجه کند. هدف پژوهش حاضر، علاوه بر بیان معنای اصلی واژه پرنیان، ارائه مفهوم استعاری و نمادین آن، به عنوان یک نام ایرانی زیبا، با لطافت و شکوه مند است که بین سنت کهن و مدرن پیوند ایجاد می کند و سعی دارد نشان دهد در اشعار شاعران دوره کلاسیک و معاصر، چه نقش هایی داشته است. یافته ها و شواهد متنی نشان می دهند که واژه پرنیان در دو دوره شعر فارسی، علاوه بر سطح واژگانی، بیشتر در معنای اصلی و کمتر به صورت استعاری به کار رفته و در سطح نمادین نیز رویکردی کاربردی دارد. این واژه القاکننده نماد زیبایی و لطافت بوده و بالاترین بسامد را به خود اختصاص می دهد. پس از آن نماد شکوه و عظمت است و این گونه بر جاودانگی فرهنگ و هویت ملی ایرانیان تاکید می کند. واژه پرنیان در ترادف های معنایی نیز با واژگان «دیبا» و «پرند» همراهی بیشتری داشته است؛ زیرا هر سه شکوه و ارزشمندی یک سرزمین را برجسته می سازند.