جزئیات خوب یا بد؟ مسئله این است! (در باب کاهش عاملیت شخص و ژورنال نویسی در بازارهای مالی و تصمیم گیری)

جزئیات خوب یا بد؟ مسئله این است! (در باب کاهش عاملیت شخص و ژورنال نویسی در بازارهای مالی و تصمیم گیری)

مغز دستگاهی بسیار مقرون به صرفه است.

او فقط ۲۰ درصد کالری بدن را مصرف می کند.

روانشناسی به نام پاول یاربوس با آزمایشی جالب در پی یافتن مسیر حرکان چشم افراد برآمد.

او به داوطلبان ۳ دقیقه فرصت می داد تا تابلوی (مهمان سرزده) اثر (ایلیا رپین) را نگاه کنند، و بعد از آن سوالات دقیقی راجب تصویری که دیده بودند از آنها می پرسید.

در کمال ناباوردی تمام افراد که می پنداشتند تصویر را با جزئیات دیده اند، از پاسخگویی به سوالات دقیقی که در مورد تابلو پرسیده می شد عاجز بودند.

اما پس از دیدن دوباره تابلو آنها به جزئیات توجه می کردند.

دیوید ایگلمن در کتاب (مغز: داستان شما) می گوید: «مغز سعی نمی کند تصویر دقیقی از جهان ارائه دهد. مدل داخلی که ذهن از تصاویری که توسط چشم گرفته شده و در ذهن تشکیل می شود نوعی گرته برداری شتابزده و تخمینی از واقعیت است و اگر لازم به دانستن جزئیات بیشتر باشد مغز به نکته های ریز توجه می کند تا تصویر اولیه کامل تر شود.»

این نکته را در کنار هزاران خطای شناختی که انسان هنگام تصمیم گیری ها دچار آن می شود قرار دهید.

حال به سراغ دنیای اقتصادی و سرمایه گذاری بیایید و ببینید که با این چشمان و این مغز بسیار مقرون به صرفه و با خطاهای شناختی که برایمان تله گذاشته اند به سراغ بازارهای مالی و سرمایه گذاری و بازی با پول و سرمایه خود می رویم.

اهمیت ژورنال نویسی چه در بازار های مالی و چه در تصمیم گیری اینجا خود را نمایان می کند.

با ژورنال نویسی و یادداشت نکات مهم قبل از هر تصمیمی و دلایل اخذ آن تصمیم در هر بحث مالی یا غیر مالی خود را وادار می کنیم جزئیات بیشتری را ببینیم.

(نسیم نیکولاس طالب) جمله بسیار زیبایی دارد که می گوید: «عاملیت را از عامل بگیر!»

ما انسان هستیم و به خودی خود اگر رها شویم به طور حتم اشتباه می کنیم و همچنین تنها برای زندگی در سطح بقا برنامه ریزی شده ایم، نه برای دنیای امروز که بشدت سریع، غیر قابل پیش بینی و همراه با عدم قطعیت های فرآوان.

ما باید عاملیت را از خود و ذهن بگیریم و تا بتوانیم مغزمان را وادار کنیم به مسائل با جزئیات بیشتری بنگرد.

تمام این مسائل برای این نیست که عالی ترین تصمیم را بگیریم زیرا به گفته (سایمون) یک تصمیم بهینه که نزدیک به عالی ترین تصمیم باشد کفایت می کند،

هیچوقت بهترین از راه نمی رسد، اما بهینه در انتظار ماست تا با او قدم بزنیم.