برنامه نگهداری ساختمان؛ چرا پیشگیری از تعمیرات مهم تر است؟
برنامه نگهداری ساختمان؛ چرا پیشگیری از تعمیرات مهم تر است؟
یکی از مهم ترین رویکردهای مبحث ۲۲ مقررات ملی ساختمان، تغییر نگرش از «تعمیر پس از خرابی» به «نگهداری پیشگیرانه» است. در بسیاری از ساختمان ها، اقدامات تعمیراتی تنها زمانی انجام می شود که نقص به مرحله بحرانی رسیده یا خسارت ایجاد شده است؛ در حالی که تجربه مهندسی نشان می دهد بخش قابل توجهی از خرابی ها با بازرسی منظم و اقدامات پیشگیرانه قابل کنترل است. نگهداری پیشگیرانه علاوه بر افزایش ایمنی، موجب کاهش هزینه های تعمیرات اساسی، افزایش عمر مفید ساختمان و حفظ ارزش اقتصادی آن می شود.
یک برنامه نگهداری مناسب باید متناسب با سن ساختمان، نوع سازه، شرایط اقلیمی، کاربری و تجهیزات موجود تنظیم شود. این برنامه معمولا شامل زمان بندی بازرسی اجزای مختلف ساختمان، تعیین اولویت تعمیرات، ثبت سوابق، بررسی عملکرد تاسیسات و ارزیابی وضعیت اجزای معماری است. همچنین لازم است نتایج هر بازدید ثبت و اقدامات اصلاحی تا رفع کامل نقص پیگیری شود.
از دیدگاه حقوقی، هرچند قوانین، قالب مشخصی برای برنامه نگهداری همه ساختمان ها تعیین نکرده اند، اما وجود چنین برنامه ای می تواند نشان دهنده رعایت اصول مدیریت صحیح ساختمان باشد. در صورت بروز اختلاف یا حادثه، مستندات مربوط به بازرسی ها و اقدامات پیشگیرانه ممکن است در کنار سایر دلایل، در ارزیابی عملکرد مسئولان ساختمان مورد توجه قرار گیرد.
به عنوان یک اصل حرفه ای، نگهداری پیشگیرانه نباید هزینه تلقی شود، بلکه سرمایه گذاری برای حفظ ایمنی، کاهش هزینه های آینده و جلوگیری از بروز اختلافات حقوقی است. ساختمان هایی که دارای برنامه نگهداری منظم هستند، معمولا از دوام بیشتر، هزینه بهره برداری کمتر و ریسک پایین تر برخوردارند.