چادرهایی که پرچم بیداری باید باشد

سیستان و بلوچستان در کمتر از پنج روز، دو بانوی مجاهد در عرصه فرهنگ و جهاد تبیین و خانواده را تقدیم انقلاب کرد. نه در میدان نبرد،بلکه در دل زندگی. نه با شمشیر، که با چادر. دشمن این بار نه به سنگر،بلکه به ناموس این سرزمین تاخته است.

شهیده افسانه عقیلا، فرمانده حوزه بسیج خواهران مهرستان، در مقابل خانه اش هدف گلوله مزدوران و وطن فروشان آشنا قرار گرفت. مقابل همان خانه ای به شهادت رسید که پناهگاه امن خانواده های اهل سنت و دختران جوان مهرستانی بود. شهیده دکتر نصرت افتخاری نیز در محور چشمه زیارت زاهدان، در حالی که برای رسیدگی به مشکلات مردم و اقوام حاشیه شهر راهی منطقه بود، به دست تروریست ها و مزدوران باز آشنا به شهادت رسید.

اهل تشیع و سنت، خوب می دانند «ناموس» چه معنا و چه جایگاهی در فرهنگ این استان دارد.سیستان و بلوچستان با غیرت و ناموس پرستی شناخته می شود. مردمانی که بیگانه ستیزی سرلوحه وجودشان است و در طول تاریخ، عزیزترین انسان هایشان را تقدیم کردند تا دشمن را از خانه خود بیرون کنند که ناموسشان در ناموس دیگران در امان و آسایش کامل باشد. در فرهنگ طوایف سیستانی و بلوچ، خاک و میهن و ناموس خط قرمز است.

مزدوران نمی فهمند که اینجا، زن نه فقط مادر و خواهر، که پرچم دار غیرت است؟ آن ها که خواهر مجاهدمان خانم افسانه عقیلا را درب خانه اش ترور کردند، و آن ها که خواهر دلیرمان خانم نصرت افتخاری را در مسیر خدمت به مردم هدف گرفتند، به یک چیز حمله نکردند؛ به همه چیز مردمان و سرداران و علمای این استان یعنی ناموس،حمله کردند. به همان چیزی که قرن هاست ما به آن مشهوریم، یعنی غیرت و ناموس پرستی.

روی حرف با علمای شیعه و سنی،سرداران بومی، طوایف غیور، مردان و زنانی که در بزنگاه های تاریخ ایستاده اند می باشد. امروز وقت آن است که بدانند خون این دو بانو، پرچمی خونین است، که بر دوش همه ی ما شدیدا سنگینی می کند.

این سرزمین، رزمنده پرور و فرمانده پرور بوده و خواهد بود. غیرت بلوچ و سیستانی، میراثی است که با هیچ گلوله ای از بین نمی رود.قبلا هم در مقالات و یادداشت های گذشته گفته شد.
اما یک سوال ؛ آیا وقت آن نشده همه دست بدست هم بدهیم و شر این اجانب خودفروخته را از سر این استان و کشور کم کنیم؟