نورون های آینه ای، مهم و خجالتی

اکثر ما تجربه دعوا، بحث و سوتفاهم را پشت صفحات مجازی را داشته ایم.

همچنین بسیاری از ما، ترجیح می دهیم افکار و واقعیت ها را بصورت مجازی برای دیگران ارسال کنیم تا به آنها بصورت رو در رو مسئله را توضیح دهیم.

دلائل بسیار زیادی برای این امر وجود دارد اما از دیدی دیگر می توان دلیل آنرا نورون ها آینه ای دانست!

نورون ها آینه ای ما با تقلید رفتار، بقا را برای ما به ارمغان داشته اند.

اما در دنیای مدرن امروز ما این نورون ها در قالبی دیگر خودنمایی می کنند.

اکثر ما دیدن چهره ی کودکی گریان، یا چهره خندان افراد، خود نیز آن عمل را تکرار می کنیم و حتی احساس آنها را نیز تا حدی درک می کنیم، تا این اندازه که ممکن از حتی یا دیدن کودکی گریان فرافکنی نیز انجام داده بگوییم حتما گرسنه است!

اما کمی جلوتر برویم

اگر به نظریه فروید نگاهی انداخته و ذهن خودآگاه انسان را که مانند قسمت روی آب کوه یخی است و قابل مشاهده، در نظر بگیریم و ناخودآگاه خود را، قسمت زیر آب آن کوه یخی، حال خود را در برابر فردی قرار دهید که بصورت حضوری می خواهید بسیار رک به او حقایقی را بگویید!

چشم هایتان او را به وضوح می بیند

حضورش را حس می کنید 

پیام های عصبی در ذهنتان در حال رفت آمد است

دوپامین در حال آینده نگری است که پس از شنیدن آن حقایق، او چگونه خواهد شد.

در همین حین با تصویر سازی چهره غمگین فرد مقابل، نورون های آینه ای نیز آن غمناکی را در صورت شما نمایان می کنند.

در همین حین بدلیل اینکه نمیتوانید این حجم از ناراحتی را در خود ببینید، تصمیم می گیرید آن حرف ها را به او نزده و بگذارید از طریق پیام برایش ارسال کنید!

سوال اصلی اینجا پدید می آید که این فضای مجازی از این حیث خوب است یا بد؟

سوال بعدی اینجاست که، وقتی فردی خود رنج بسیاری کشیده و خود را در حال رنج کشیدن بار ها در آینه دیده است، آیا تاثیری در میزان رک بودنش با دیگران و اینکه نورون های آینه ای او راحت تر بتوانند با چهره های ناراحت و غمگین دارد یا خیر؟

هرچه باشد یک چیز غیر قابل انکار است:

بارها شده که حرف هایی را در ذهن می پروراندیم و در لحظه ای که می خواستیم بیانشان کنیم، با دیدن چهره فرد مقابل آن حرف ها را خورده و به اعماق ذهنمان فرستاده ایم.

ایجاد فشار های روانی که مخالف بقا نیز هست می تواند تاثیرات جالبی بر تحریف حرف هایمان بگذارد، زیرا همانگونه که خود از تنش های روانی دوری می کنیم، نورون های آینه ای ما نیز نمی خواهد تنش های روانی را در افراد اطرافمان دیده و آنها را ناخودآگاه تقلید کنند.