کشف المحجوب

[محی الدین ابن عربی]

صاحب این هجیر (اسم ظاهر و اول) برایش از علم – در این ظواهر – چیزهایی آشکار می شود و این چیزی را که صاحب کشف نسبت به این علم ادراک کرده است به خاطر هیچ کس خطور نمی کند، ظاهر آن امر را حامل است اما صورتش را (حامل) نیست، و چون صاحب این علم و کشف او را بر آن آگاه ساخت، در آن هنگام قدرتش بزرگ می شود و حکمت و کثرت خیرش ظاهر می گردد، در آن مقام می فهمد آن چه را کوچک می شمرد نزد خداوند بزرگ است، تمام اینها از اسم الهی «ظاهر» است که تقدم در امور دارد، و تمام خیر فقط در اوایل است. (1)

***

[یزدانپناه عسکری]

با علم و ادراک در مقام کشف المحجوب، مکتوم بودن از بین می رود، حجاب میرود کنار و مکشوف بوجود می آید و اقتدار و ادراک برتر با حرکت عمیق قلب.

____________________

1 – فتوحات مکیه، شیخ محی الدین ابن عربی، ترجمه تعلیق محمد خواجوی- تهران: انتشارات مولی، 1383، جلد 14، ص 285

[فصاحب هذا الهجیر (الاسم الظاهر و الاول) یبدو له من العلم فی هذه الظواهر ما لا یخطر بخاطر احد ان ذلک الذی ادرکه صاحب الکشف لهذا العلم یحمله ظاهر ذلک الامر و لا صورته فاذا نبه علیه صاحب هذا العلم و الکشف عند ذلک یعظم قدره و تظهر حکمته و کثره خیره و یعلم عند ذلک انه ما کان یحسبه هینا و هو عند الله عظیم و هذا کله من الاسم الالهی الظاهر الذی له التقدم فی الامور و الخیر کله انما هو فی الاوائل. ( محیی الدین بن عربی، الفتوحات المکیه (اربع مجلدات)، 4جلد، دار الصادر - بیروت، چاپ: اول، ج4، ص: 152)]