دوستی، همکاری یا اتلاف انرژی؟

یکی از ایده های قابل تامل و البته فلسفی در کتاب «مدیریت استراتژیک با رویکرد امروزی» اثر رابرت ام. گرنت؛ این است که بخش بزرگی از روابط انسانی را می توان بر پایه دو منطق راهبردی اصلی تحلیل کرد:

۱. رابطه وظیفه محور (Task-Based)

رابطه ای که برای انجام یک هدف، حل یک مسئله یا پیشبرد یک مسئولیت شکل می گیرد.

۲. رابطه منفعت محور (Benefit-Based)

رابطه ای که برای دو طرف نوعی ارزش، فرصت، منفعت یا رشد ایجاد می کند؛ نه صرفا منفعت مالی، بلکه هر نوع سود متقابل فکری، حرفه ای یا اجتماعی.

اینک، اگر با این چارچوب به شبکه ارتباطات خود نگاه کنیم، پرسش مهمی مطرح می شود:

کدام رابطه در زندگی من نه وظیفه ای را پیش می برد و نه ارزشی خلق می کند؟

شاید همه روابط قرار نباشد «کارکرد اقتصادی» داشته باشند، اما روابطی که نه به مسئولیتی معنا می دهند، نه رشدی ایجاد می کنند و نه کیفیت زندگی را ارتقا می بخشند، به مرور می توانند به مصرف کننده زمان، انرژی و تمرکز تبدیل شوند (**اشاره به نرخ ساعتی**).

مدیریت استراتژیک فقط درباره شرکت ها و سازمان نیست؛ گاهی یعنی شجاعت بازنگری در شبکه روابطمان. یا رابطه ای را به بستری برای ارزش آفرینی تبدیل کنیم، یا اگر تنها هزینه تولید می کند، درباره ادامه آن تجدیدنظر کنیم.

گاهی بزرگ ترین سرمایه گذاری، حذف یک ارتباط کم ارزش است؛ نه افزودن یک ارتباط جدید.

هیچ وقت دیر نخواهد بود… ✅