پایان میانگین!!!

پایان میانگین!!!
در گزارش های اقتصادی، میانگین جایگاه ویژه ای دارد. میانگین درآمد افزایش یافته، میانگین هزینه کاهش پیدا کرده یا متوسط دستمزد از سطحی مشخص عبور کرده است. این عبارت ها در ظاهر تصویری روشن از وضعیت جامعه ارائه می کنند؛ گویی با دانستن یک عدد می توان فهمید مردم چگونه زندگی می کنند. اما میانگین، با همه کاربردهایش، می تواند تفاوت های مهم میان انسان ها را پنهان کند.فرض کنیم درآمد گروهی از مردم را بررسی کنیم. اگر درآمد چند نفر بسیار بالا برود، میانگین کل ممکن است افزایش یابد؛ حتی اگر درآمد اکثریت ثابت مانده یا کاهش پیدا کرده باشد. در چنین شرایطی، گزاره «میانگین درآمد افزایش یافته است» ممکن است از نظر ریاضی کاملا درست باشد، اما برای توصیف تجربه بیشتر مردم کافی نیست.این مسئله یکی از درس های مهم فصل میانگین در کتاب «ببر وجود ندارد» است: عددی که مرکز یک مجموعه را نشان می دهد، لزوما وضعیت افراد آن مجموعه را توصیف نمی کند. میانگین می تواند برای مقایسه گروه ها مفید باشد، اما اگر توزیع داده ها را نادیده بگیریم، تصویری ناقص به دست می آوریم.در جامعه ای که فاصله درآمدی زیاد است، میانگین درآمد ممکن است بیش از آنکه زندگی شهروند معمولی را نشان دهد، از درآمد گروهی کوچک و برخوردار تاثیر بپذیرد. به همین دلیل، برای شناخت وضعیت اقتصادی مردم باید در کنار میانگین، شاخص هایی مانند میانه درآمد، توزیع درآمد، سهم گروه های مختلف و تغییر قدرت خرید را نیز بررسی کرد.میانه درآمدی است که نیمی از افراد پایین تر و نیمی بالاتر از آن قرار دارند. این شاخص در بسیاری از توزیع های نامتقارن، تصویری نزدیک تر به موقعیت فرد میانی ارائه می دهد. بااین حال، میانه نیز به تنهایی همه چیز را نمی گوید. برای شناخت عدالت اقتصادی باید بدانیم فاصله میان گروه ها چقدر است، هزینه های ضروری چگونه تغییر کرده و درآمد واقعی هر گروه چه مسیری پیموده است.همین خطا در سنجش هزینه زندگی نیز رخ می دهد. ممکن است متوسط هزینه خانوار افزایش محدودی نشان دهد، اما هزینه مسکن، درمان و خوراک برای خانوارهای کم درآمد جهشی سنگین داشته باشد. ترکیب مصرف خانوارها یکسان نیست؛ آنچه برای یک خانواده بخش کوچکی از هزینه هاست، ممکن است برای خانواده ای دیگر تمام درآمد ماهانه را ببلعد.بنابراین، وقتی از بهبود شاخص های اقتصادی سخن گفته می شود، باید پرسید این بهبود نصیب چه کسانی شده است. آیا افزایش درآمد میان همه گروه ها توزیع شده؟ آیا قدرت خرید مزدبگیران حفظ شده؟ آیا خانوارهای کم درآمد امکان بیشتری برای تامین نیازهای اساسی پیدا کرده اند؟ سیاست گذاری عمومی نمی تواند فقط با میانگین ها اداره شود؛ زیرا انسان ها در میانگین زندگی نمی کنند. آن ها با درآمد مشخص، اجاره خانه، هزینه درمان، کیفیت مدرسه و فرصت های واقعی خود زندگی می کنند. میانگین برای خلاصه کردن داده ها ابزار مفیدی است، اما وقتی جای تجربه اجتماعی را بگیرد، می تواند نابرابری را پشت یک عدد آرام و بی طرف پنهان کند.افزایش میانگین درآمد خبر مهمی است؛ اما پرسش عدالت محور این است: درآمد چه کسانی افزایش یافته و چه کسانی از این رشد سهمی نبرده اند؟ پاسخ این پرسش را نه یک عدد تنها، بلکه تصویری کامل تر از توزیع و قدرت خرید آشکار می کند.