تدوین برنامه مدیریت بحران مجتمع مسکونی بلند مرتبه در شهر قزوین در برابر خطر زلزله ی احتمالی abstract
رشد فزاینده ی بلندمرتبه سازی در شهرها از یک سو و لرزه خیز بودن اغلب شهرهای کشور در برابر زلزله از سویی دیگر، توجه به مسائل ایمنی و تدوین برنامه ی
مدیریت بحران در این گونه ساختمان ها را حائز اهمیت کرده است. تجربه نشان می دهد که حتی اگر ساختمان های بلندمرتبه از نظر استحکام سازه ای در مقابل زلزله مقاومت کافی داشته باشند، عدم استحکام عناصر غیرسازه ای و فقدان آگاهی ساکنان از چگونگی واکنش مناسب در هنگام زلزله صدمات انسانی و مالی جبران ناپذیری به بار می آورد. این مقاله در پی پاسخ بدین پرسش است که با چه راهکارهای برنامه ریزی، طراحی و مدیریتیمی توان خطرپذیری ساختمان های مسکونی بلندمرتبه را در مقابل زلزله ی احتمالی کاهش داد؟در این راستا، یک مجتمع مسکونی بلندمرتبه شامل دو بلوک 18 طبقه در شهر قزوین به عنوان نمونه ی مورد مطالعه انتخاب شد و تحقیق با استفاده از روش تلفیقی کمی (روش های آماری توصیفی-تحلیلی) و کیفی (مشاهده و مصاحبه) صورت گرفت. ابتدا به مطالعه مبانی نظری و بررسی تجربیات
مدیریت بحران و سامانه فرماندهی حادثه در ساختمان های بلندمرتبه مسکونی پرداخته شد. سپس بر اساس شاخص های به دست آمده، از یک سو از طریق مشاهده آسیب پذیری در ابعاد غیر سازه ای مجتمع بررسی شد و از سوی دیگر میزان آمادگی ساکنان از طریق پرسشنامه و مصاحبه مورد مطالعه قرار گرفت. در پایان با بررسی نمودار تشکیلاتی مجتمع و انطباق آن با شرایط بحران، نمودار سامانه فرماندهی حادثه تدوین و مسئولیت ثانویه افراد و برنامه های آموزشی ساکنان تعیین گردید.نتایج این تحقیق تأکید بر آن دارد که با رویکردهای مختلف برنامه ریزی، طراحی و مدیریتی می توان با ارتقای آمادگی افراد از طرق مختلف مانند آموزش و مانور، تمهیداتی چون طراحی اتاق امن و ارائه نقشه های تخلیه اضطراری و تدوین سامانه فرماندهی حادثه می توان میزان خطرپذیری ساختمان های بلندمرتبه مسکونی در برابر زلزله را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.