سرخ همیشه بیدار

🔰 سرخ همیشه بیدار

امروز ۱۸ اریبهشت ماه، مصادف با هشتم مه، روز جهانی صلیب سرخ و هلال احمر است، یک روز انسانی برای همه انسانها . صلیب سرخ و هلال احمر مرز زمان و مکان البته نمی شناسند، برای تمام ایام و فصول سال است. ۱۸ اردیبهشت فقط یک مناسبت تقویمی است؛ برای ادای احترام به انسان هایی که بی هیچ چشم داشتی، در لباس صلیب سرخ و هلال احمر در سخت ترین لحظات، میان آتش و آوار می ایستند تا زندگی را نجات دهند. برپایی نمایشگاه توانمندی ها و رژه خودرویی جمعیت هلال احمر دراستانهای مختلف کشور؛ در چنین روزی، تنها نمایش تجهیزات و خودروها نیست؛ این رژه، رژه ی خاطره هاست، خاطره فداکاری، خاطره ی دستانی که از زیر آوار، امید را بیرون می کشند؛ خاطره ی امدادگرانی که در شب های موشک باران، در میان دود و آتش، مجروحان را بر دوش خود حمل می کنند؛ ...
راستی خاطره ی روزهای جنگ تحمیلی اول در ۴۰ سال، ۴۵ سال پیش، جنگ دوم تحمیلی، و سوم تحمیلی(جنگ رمضان) در ۱۰ ماه اخیر در ایران، که نیروهای هلال احمر، هم پای رزمندگان، بی سنگر اما با بازوبند سرخ، در خط مقدم انسانیت ایستادند. در آن روزهای آتش و خون، نشان هلال سرخ تنها یک علامت نبود؛ پرچم امنیت و امید بود.
امدادگران، بی هیچ سلاحی، با کیف های کمک های اولیه و آمبولانس های ساده، به دل میدان می زدند. مجروح را می آوردند، زخم را می بستند، اشک را پاک می کردند… و گاه، خودشان هدف می شدند، شهید می شدند. تاریخ هلال احمر ایران، آراسته به نام شهیدانی است که در حین امدادرسانی در همان مسیر نورانی جان باختند؛ نام هایی که باید بلند خوانده شوند، تا فراموش نشوند. همچون شهید سیروس اسدی در ایلام، شهید یدالله یوسفی از کرمانشاه، شهید عباس (مجید) افشار – یگان نجات، شهید غلامرضا تیموری – اصفهان، شهید علی اکبر اکبری – یزد و امدادگرانی که در بمباران مناطق مسکونی، در انتقال مجروحان، یا در عملیات جست وجو و نجات به شهادت رسیدند. برخی در حملات هوایی به آمبولانس ها، برخی در میانه تخلیه اضطراری بیمارستان های صحرایی، و برخی هنگام امدادرسانی به غیر نظامیان مظلوم. آنان نشان دادند که «امدادگری» فقط یک وظیفه اداری و قرادادی نیست؛ یک ایمان است، عشق آتشین است. و این مسیر، بعد از جنگ های تحمیلی هم متوقف نشده است. از زلزله های ویرانگر رودبار و بم گرفته تا سیل های گسترده، از حوادث جاده ای تا همه گیری کرونا، از کوهستان های برفی تا گرمای سوزان کویر؛
این نیروهای جان برکف، همیشه نخستین کسانی بوده اند که می رسند، و آخرین کسانی که صحنه را ترک می کنند. هلال احمر یعنی آموزش همگانی برای نجات جان، یعنی تیم های واکنش سریع، یعنی امداد هوایی، یعنی سگ های زنده یاب، یعنی پایگاه های جاده ای که شب و روز نمی شناسند، یعنی جوانانی که داوطلبانه لباس سرخ می پوشند تا شاید دستی را از مرگ جدا کنند. رژه خودرویی امروز در استانهای مختلف، یادآور همان آمبولانس هایی است که در دل جنگ رمضان، بی پروا به سوی خطر حرکت می کردند. نمایشگاه توانمندی ها، نمایش قدرت تجهیزات نیست؛ نمایش ایمان انسان هایی است که سوگند خورده اند، نجات انسان را بر هر چیز مقدم بدانند. امروز، وقتی خودروهای امدادی با چراغ های روشن حرکت می کنند، گویی صدای همان شهیدان امدادگر را می شنویم که می گویند: «راه ادامه دارد… انسانیت، توقف پذیر نیست.» روز جهانی هلال احمر و صلیب سرخ، روز تکریم وجدان های بیدار است؛ روز قدردانی از دل های بزرگی که مرز، مذهب، قومیت و سیاست نمی شناسند؛ روز سپاس از کسانی که اگر حادثه ای رخ دهد، پیش از آنکه نامشان شنیده شود، حضورشان دیده می شود.
با افتخار، این روز بزرگ را به تمامی امدادگران، داوطلبان، جوانان، پرسنل خدوم و خانواده های صبور آنان تبریک عرض می کنیم؛ به ویژه آنان که در طول سه جنگ تحمیلی و در طول تاریخ، با ایثارگری، فداکاری و شهادت خود، نام هلال سرخ را جاودانه کردند.
درود بر شما که همیشه جان بر کف، در مسیر نجات انسانها ، پیشگام و استوار ایستاده اید.
یاد شهیدان هلال احمر گرامی
روز جهانی هلال احمر و صلیب سرخ مبارک 🌹

✍ رقیه پورغفار ۱۴۰۵/۲/۱۸
یا حق 🇮🇷

@azarbaijanaraz