بسته شدن تعقل مقدر

[محیی الدین ابن عربی]

خداوند سعید و شقی را در اطلاق ایمان و کفر شریک ساخته است و این دو لفظ معلوم و مشخص می باشد، ولی بیشتر ار مردم ایمان را جز بر مومن به خدا، و کفر را جز بر کافر به خدا اطلاق نمی کنند، در حالی که خداوند می فرماید: « و الذین آمنوا بالباطل»، اینان را مومنان نامیده- و کفروا بالله – عنکبوت/52»، پس آنچه را که آخرت اقتضا می کند، دنیا هم اقتضا می کند، به اضافه ی این زیادتی که در آخرت نمی باشد، و تشریع – در آخرت – جز در یک موطن نمی باشد و آن هنگامی است که به سجود خوانده می شود (مفهوم آیه – 42 / قلم) تا به این سجده، میزان یاران اعراف برتری یابد، در حالی که مردمان از این امر غافل و بی خبراند.(1)

***

[یزدانپناه عسکری]

اقتضای آمادگی سعید و شقی در دنیا، بر بسته شدن دوره کامل تعقل مقدر، به فرمان سجود و تمییز در اخلاص.

_____________

1 - فتوحات مکیه جلد هفتم ، شیخ محی الدین ابن عربی ، ترجمه ، تعلیق ، محمد خواجوی- تهران : انتشارات مولی، 1383 صفحه 346 (175/14)

- [ثم ان الله قد شرک السعید و الشقی فی اطلاق" الایمان" و" الکفر". و هذان اللفظان معلومان. فاکثر الناس ما یطلق" الایمان" الا علی المومن بالله، و لا" الکافر" الا علی الکافر بالله. و الله یقول: و الذین آمنوا بالباطل- فسماهم مومنین! و کفروا بالله.- فقد اعطت الدنیا ما اعطت الآخره و هذه الزیاده (- مع هذه الزیاده) التی لا تکون فی الآخره. و التشریع لا یکون فی الآخره الا فی موطن واحد، حیث" یدعون الی السجود"- لیرجح بتلک السجده میزان اصحاب" الاعراف"، و الناس لا یشعرون. (محیی الدین بن عربی، الفتوحات المکیه،عثمان یحیی، 14جلد، دار احیاء التراث العربی - بیروت، چاپ: دوم، 1994 م. ج14 ؛ ص250، 251)]

- یوم یکشف عن ساق و یدعون الی السجود فلا یستطیعون - القلم : 42