انسان برتر نیچه

اخلاق برده گی و اخلاق سروری!

اخلاق در نگاه نیچه چیزی غیر از یک پندار (توهم) نیست. اما به هر حال این پندار یکی از ضرورت های حفظ اجتماع برای انسان نیچه ای تلقی می شود. برا اینکه وی این توهم را بهتر معرفی کند، لاجرم ابتدا باید انسان ها [به معنای جنس مذکر] را به پست و بلند (برتر) تقسیم کند. این دو انسان دو گونه اخلاق را دارااند؛ انسان برتر اخلاق سروری و انسان پست اخلاق برده گی. در اخلاق پست عوام الناس و در اخلاق برتر افراد برجسته و آزاده قرار می گیرند.

آزده گان کسانی اند که سر در لاک دگرخواهی، ایثار و فداکاری نمی دهند. آن ها به جای آن بر نبوغ، آزادی و تکریم خویشتن می پردازند. فارغ از هر یوغ و اسارتی از فراسوی نیک و بد (اشاره به کتاب از نیچه)، فراتر رفته و "انسان برتر" را می آفرینند. انسانی که اخلاق غیر از آنچه را که عوام الناس دارد، برای خودش اختراع می کند.
در مقابل انسان برده، ناآزاده ای فرواخلاقی است که قبل از خودش دیگرخواهی می کند. پیش از این که خودش را بشناسد و برای خود جست وخیز کند، برای دیگران خزیده است.

به این ترتیب اخلاق نیچه اخلاق انسان برتر است. اما این که انسان برتر کیست، و آیا اینکه فلاسفه، ادبا و هنرمندان می توانند برای نیچه برتر باشند، امریست در تردید. برتر بودن برای نیچه، شاید بیشترین برتریت برای ما را هم کمتر به حساب آورد.