گذر صراط و نور آگاهی

[تاج الدین حسین خوارزمی]

تکون الروح فی ذات مطهره - من الطبیعه تدعوها بسجین

و «من الطبیعه» متعلق است به مطهره و «سجین» ماخوذ است از سجن. و عالم کون و فساد را از برای آن سجین نام نهاد که هرکه در وی است مسجون و محبوس است و مقید به تعلقات جسمانیه و قیود ظلمانیه؛ و محجوب از انوار روحانیه مگر عارفان که قطع تعلقات جسمانیه کردهاند و از قیود ظلمانیه خلاص یافته و به رفع حجب بواطن ایشان به انوار روح منور گشته؛ و خروج به فضای «عالم قدس» دست داده، لاجرم ایشانند فایز به نعیم بعد از ورود به جحیم.

انسان با دو دست قوه علامه و قوه عماله سازنده خود است، علمی که مشخص نفس ناطقه انسانی است در تحصیل آن موشکافی باید تا به حق اصابت کند و به حقیقت برسد، این دقت و اعمال نظر از مو باریکتر است.(1)

***

[یزدانپناه عسکری]

قوه علامه، قدرت تعقل قلب متعلق به خود آگاهی و دانستن و دقت به تمام جزئیات کارکرد اعمال خویش و راهگشای به نعیم بعد از ورود به جحیم است. (و ان منکم الا واردها - مریم/71)

____________________

1 – تاج الدین حسین خوارزمی، شرح فصوص الحکم (خوارزمی/آملی)، بوستان کتاب - قم، چاپ: دوم، 1379. ص689