تقدیم به عباس عراقچی؛ وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران
جنگ رمضان، محک و آزمونی برای مدیران و مسئولان جمهوری اسلامی ایران بود؛ از شخصیت های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و رسانه ای گرفته تا فرماندهان نظامی، امنیتی و اطلاعاتی. بسیاری از آنان نه نامی شناخته شده داشتند و نه تصویری از آنان در افکار عمومی وجود داشت، اما امنیت و ثبات کشور مرهون مجاهدت های خاموش آنان بود. شماری از این عزیزان نیز در جریان این نبرد، هدف ترور دشمن قرار گرفتند و در بسیاری از موارد، همراه با خانواده های خود به شهادت رسیدند.
در این میان، اما یک چهره بیش از دیگران به نماد سیاست خارجی و عنصر اصلی دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران بدل شد. او استوار، بی باک، فعال، مقتدر و اثرگذار در عرصه دیپلماسی ظاهر شد. هرچند میدان، میدان دیپلماسی بود، اما با روحیه مقاومت در آن حضور یافت و همواره تاریخ چند هزار ساله ایران و فرهنگ شیعی را با خود به همراه داشت.
عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، با فعالیت های گسترده و چندوجهی خود در دوران جنگ، نقشی موثر و راهبردی در تبیین مواضع ایران برای افکار عمومی جهان، تدوین سیاست های به موقع و واقع بینانه و پرهیز از افراط و تفریط ایفا کرد.
عراقچی نشان داد که در گفتار، رفتار و مواضع خود، درکی عمیق از سیاست بین الملل دارد. او دیدگاه ها و سیاست های خود را بر پایه واقعیت های حاکم بر نظام بین الملل تنظیم و بیان کرد. از این منظر، جمهوری اسلامی ایران تاکنون کمتر وزیری را در حوزه سیاست خارجی با چنین ویژگی هایی تجربه کرده است. او می تواند مکمل شایسته ای برای تلاش های قهرمانانی چون قاسم سلیمانی و حسن تهرانی مقدم تلقی شود.
عراقچی در هماهنگی کامل با نیروهای مسلح و در راستای تامین منافع ملی، در یکی از حساس ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران مسئولیت وزارت امور خارجه را بر عهده داشت و از عهده این مسئولیت به خوبی برآمد. امید آنکه آیندگان قدر این خدمات را بدانند و به چنین فرزندان شایسته ای از این سرزمین افتخار کنند.
هرچند او در این مسیر، گاه با بی مهری و حتی نادیده گرفتن واقعیت های موجود از سوی برخی افراد و نهادها، از جمله رسانه ملی، مواجه شد، اما این پدیده نه تازه است و نه ناآشنا. مردم همواره در گذر حوادث، افراد مخلص را از مغرضان بازشناخته اند. دیگر نیازی به داوری تاریخ نیست؛ امروز نیز خدمت و خیانت، برای اهل انصاف، آشکار و روشن است.
