سرایی که به ذات خود اقتضای غضب دارد

[محی الدین ابن عربی]

ای موحد یکتاپرست! کجا می روی؟ تو که توحد می کنی، توحیدت گواهی می دهد که تو شرک آورده ای، زیرا توحید جز از موحد و موحد اثبات نمی شود، بنابراین از جمع ناگزیر است، پس از اشتراک ناگزیر است، در این صورت مشرک، جز به ستونی قوی تکیه نداده، از این روی بازگشتش به رحمت است – در سرایی که به ذات خو اقتضای غضب دارد – تا آنکه سلطان رحمت قوی تر ظاهر گردد، زیرا سرای نعیم معین است.(1)

***

[یزدانپناه عسکری]

اثبات آگاهی در اشتراک موحد رهرو، ظاهر گردیدن سلطان رحمت در سرایی است که به ذات خود اقتضای غضب دارد.

____________________

1 – فتوحات مکیه، شیخ محی الدین ابن عربی، ترجمه تعلیق محمد خواجوی- تهران: انتشارات مولی، 1383، جلد 15، ص 388 – 389

[فیا ایها الموحد این تذهب و انت توحد توحیدک یشهد بانک اشرکت اذ لا یثبت توحید الا من موحد و موحد فالجمع لا بد منه فالاشتراک لا بد منه فما استند المشرک الا لرکن قوی و لهذا کان ما له الی الرحمه فی دار تقتضی بذاتها الغضب حتی یظهر سلطان الرحمه الاقوی لان دار النعیم معین.( محیی الدین بن عربی، الفتوحات المکیه (اربع مجلدات)، 4جلد، دار الصادر - بیروت، چاپ: اول، ج4 ؛ ص307 ، 308)]